Andries Jonker stelt wel wat gewend te zijn en kan nog steeds lachen, maar van binnen kookt het bij de bondscoach van de Oranje Leeuwinnen. Na glas en steentjes in Escharen en een dor ‘tapijt’ in Sydney is óók in Nieuw-Zeeland het veld niet in orde. Nu is het een harde cricketplaat die de voorbereiding op het WK, dat voor Nederland zondag begint tegen Portugal, verstoort.
,Wat is dit nou? Dit is gevaarlijk, hier ga ik niet op trainen”, dacht Jonker toen hij woensdag het veld van de Bay Oval in Tauranga betrad. Het gaat om een harde plaat, de pitch, in het midden van wat normaal gesproken een cricketveld is. Daar ligt nu wel een dun laagje gras overheen, maar nog steeds is de ondergrond veel harder dan op de rest van het veld, dat er wél prachtig bij ligt. ,,Als alles er zo bij lag, was ik hier de koning te rijk, maar die plaat is gewoon kneiterhard”, zo baalt Jonker.
De KNVB nam in zowel oktober als februari al een kijkje bij de accommodatie en uitte toen direct al de zorgen daarover aan de FIFA. Teammanager Sonja van Geerenstein kreeg steeds de toezegging dat die plaat, na het cricketseizoen, weg zou zijn als de Oranje Leeuwinnen in Nieuw-Zeeland zouden arriveren. Nou, niet dus.
Donderdagochtend kwam een official van de FIFA poolshoogte nemen in de Bay Oval: ,,Die kwam hier met een soort fietspomp om te meten hoe hard het veld was en vertelde wat we eraan konden doen. Toen hebben we gezegd: ‘Luister, we gaan heel duidelijk zijn. We hebben dit steeds aangekaart, er werden ons dingen beloofd en nu zijn we héél teleurgesteld en boos. Wij zijn niet tevreden’”, zo foeterde Jonker. ,,Wij willen hier een goede eerste wedstrijd tegen Portugal spelen, wij willen een topvoorbereiding hebben, een toptoernooi en wij vinden onszelf ook een topteam. Dan past dit niet. Dit past bij amateurisme van de bovenste plank.”
Naast de ,,kneiterharde” plaat is er ook een harde rand voelbaar bij de overgang tussen de plaat en het normale gras. ,,Als je daarop valt met je knie of je schouder heb je gewoon een probleem. Als je sprintend van het gras op die plaat overgaat, is dat ook niet goed voor spieren en pezen die toch al op spanning staan. Een sliding maken? Ik zou het niet doen. Hier gaan we gewoon niet op voetballen”, zo is de duidelijke conclusie van Jonker, die op dit veld geen elf-tegen-elf-partij kan spelen. ,,Bij andere oefeningen kunnen we rondom die plaat trainen, maar elf tegen elf lukt gewoon niet.”
Er werd donderdag naar zes andere velden in de buurt gekeken, maar niets voldeed. Ook de FIFA zoekt nu met Oranje mee naar oplossingen, maar vooralsnog komt die er niet. De Oranje Leeuwinnen trainen ook vrijdag ‘gewoon’ in de Bay Oval. ,,Er waren daarnaast nog twee opties: we zouden eerder naar Dunedin kunnen, maar dan moet je hotels regelen, vluchten regelen en iedereen staat dan op het verkeerde been, ook jullie als media. Daarnaast was er de suggestie om naar Hamilton te gaan. Dat is anderhalf uur rijden. Dat klinkt makkelijk, maar je bent dan van 10.00 tot 18.00 uur onderweg voor één training”, aldus Jonker. Die extra reistijd zo vlak voor de reisdag naar Dunedin heeft de KNVB doen besluiten om voor nu de cricketplaat voor lief te nemen.
“De speelsters zelf maken zich ook niet druk, maar hier zit je niet op te wachten. Soms heb je in het leven weleens één probleem dat steeds terugkomt”
Andries Jonker
Na de wedstrijd tegen Portugal is het probleem tijdelijk wat minder groot. Er wordt dan nog getraind in Dunedin, waarna de Oranje Leeuwinnen al snel door moeten naar Wellington voor het duel met de Verenigde Staten. Voor de derde groepswedstrijd tegen Vietnam zou het probleem zich dan echter wederom voordoen. ,,Kijk maar naar mijn grijze haren: ik heb wel ergere dingen meegemaakt. Het helpt niet om onrustig te worden. De speelsters zelf maken zich ook niet druk, maar hier zit je niet op te wachten. Soms heb je in het leven weleens één probleem dat steeds terugkomt”, zo besluit Jonker lachend als een boer met kiespijn.
Eerder waren er voor de Leeuwinnen in aanloop naar het WK al problemen met de velden in Escharen (glas en steentjes op het veld) en in Sydney (‘Het voelt als een tapijt’).
ad.nl
