Vergelijkingen in de Arabische wereld worden gemaakt met het wonderteam van Marokko dat in 2022 de halve finale van het WK haalde. Het team van Palestina is zover nog lang niet, maar de impact is vergelijkbaar. Voor het eerst in de geschiedenis staan de Palestijnen in de achtste finales van de Azië Cup.
De omstandigheden in Palestina maken de druk op de spelers nog groter. Zij moeten de Palestijnse kleuren verdedigen in een sport waar hun landgenoten verzot op zijn. Zij moeten presteren terwijl de laatste maanden al meer dan 25.000 Palestijnen zijn gedood sinds 7 oktober, toen de militante beweging Hamas een verrassingsaanval uitvoerde in het grensgebied.
Onder de slachtoffers zijn ook 71 (ex-)-spelers uit de profcompetitie van Gaza. Onder hen ex-vedette Hani al-Masdar, die manager was van het olympische team van Palestina. Hij kwam om toen zijn dorp werd gebombardeerd.
,,Saleh, Wadi en de jongere spelers van het olympische nationale team kenden hem heel goed. Ze speelden samen voor de oorlog’’, zegt keeper Rami Hamadi in Arabische media. ,,Niemand zou zich in deze situatie mogen bevinden. Niemand in de hele wereld.’’
Iedereen zit vast aan het nieuws, voor en na de training, of het nu in de bus is of in het hotel, aldus de Tunesische coach van Palestina, Makram Daboub, tegen het Franse persbureau AFP tijdens een recent trainingskamp in Saoedi-Arabië. ,,De spelers ervaren voortdurend angstgevoelens over hun families.’’
Slechts twee spelers uit Gaza in selectie
Ook omdat de verbindingen met Gaza vaak verbroken zijn en het uren of dagen kan duren eer er geruststelling komt – of slecht nieuws – nadat een dorp was bestookt. Alleen al het samenbrengen van geselecteerde spelers is een probleem. Vanwege reisbeperkingen van en naar de Gazastrook zijn er slechts twee voetballers uit Gaza in de selectie.
Verdediger Mohammed Saleh en sterspeler Mahmoud Wadi konden beiden alleen deelnemen omdat ze al voor clubs in Egypte spelen. Vijf jaar geleden zat Wadi vast in Gaza nadat de Israëlische autoriteiten hem aanvankelijk geen toestemming hadden gegeven om terug te keren naar de club waarvoor hij destijds speelde op de Westelijke Jordaanoever. Uiteindelijk tekende Wadi bij Pyramids FC in Egypte voor een destijds recordbedrag van 1,1 miljoen dollar, waarmee hij de duurste speler van Palestina werd.
Saleh en Wadi wachten volgens Hamadi nu dagelijks nerveus op nieuws van hun families. ,,Saleh stuurde tien dagen geleden een bericht naar zijn familie’’, zegt Hamadi in de Arabische pers. ,,Pas gisteren hebben ze geantwoord. Ze zijn oké.’’
Ondertussen wordt het succesvolle team volgens doelman Hamadi overspoeld met berichten van Palestijnen over de hele wereld. ‘Jullie moeten het heel goed doen voor ons volk’. ‘Stuur onze pijn naar de hele wereld’. Dat soort berichten krijgt de keeper elke dag. ,,En niet alleen ik, alle spelers. Kinderen sturen me berichten: ‘maak me alsjeblieft blij’. Ik zal duizend procent geven, geen honderd procent, om dat kind gelukkig te maken”, zegt hij.
Drie weken na de aanval van Hamas op Israël op 7 oktober, waarbij honderden Israëlische burgers omkwamen en de daaropvolgende bombardementen in Gaza met meer dan 25.000 Palestijnse slachtoffers – voornamelijk kinderen en vrouwen – verliet het Palestijnse team de Westelijke Jordaanoever over land richting Jordanië.
Dit gebeurde voorafgaand aan twee kwalificatiewedstrijden voor het WK 2026 tegen Libanon en Australië. De spelers gaan voor ‘een groter verhaal, een groter doel en een grotere motivatie’, klinkt het in diverse interviews. ,,Ik wil spelen zodat iedereen weet wat er in mijn land gebeurt, zodat iedereen weet wie we zijn.
‘We zijn menselijk’
,,We zijn mensen. We zijn menselijk. Hetzelfde als jij. 25.000 mensen zijn dood. Mensen denken dat het gewoon cijfers zijn. Nee. Elk nummer was een leven. Elk nummer had een droom. Elk nummer had een verhaal, herinneringen, weet je wel? Daarom zijn we hier, om de boodschap naar de hele wereld te sturen,” zegt Hamadi. ,,En om te voetballen.”
Volgens Noureddine Ould Ali, hoofdcoach van Palestina van 2018, zijn er nog zat obstakels die voorkomen dat het nationale team zijn volledige potentieel bereikt. ,,Of het nu voetbal is of iets anders, zonder vrede kun je niets doen en er is geen vrede in Palestina”, vertelde Ould Ali aan de Duitse televisie. ,,Palestijnen leven niet in goede omstandigheden. Mensen kunnen niet gemakkelijk bewegen vanuit Gaza, of iets doen, en dat maakt voetbal erg moeilijk.”
Het Palestijnse voetbal heeft altijd de politieke realiteit op de grond weerspiegeld. De geschiedenis van het spel in de regio gaat terug tot de jaren 1920. Maar de Palestijnse voetbalbond werd pas in 1998 officieel erkend door wereldvoetbalbond FIFA.
Een van de eerste daden van Sepp Blatter nadat hij in datzelfde jaar FIFA-president was geworden, was om naar Rafah te vliegen, waar hij werd begroet door bewonderende menigten. Zijn komst werd gezien als een vorm van erkenning, zoals de plaatsing voor de achtste finales van de Azië Cup een nieuwe mijlpaal betekent.
