Na afloop van haar 400 meter horden-finale oordeelde Femke Bol hard over haar eigen optreden. ,,Dit was een van de slechtste races ooit”, zei Bol, die derde werd achter Sydney McLaughlin-Levrone en Anna Cockrell. Hardop zocht Bol naar de reden, terwijl ze wel onder complimenten werd bedolven door haar Amerikaanse concurrent.
Voor iemand die in korte tijd vaak haar schouders ophaalt en ‘ik weet niet’ zegt, doet Femke Bol toch flink haar best om een oorzaak te vinden. Ook zij wil weten waar het is misgegaan op de avond waar ze hunkerend naar had toegewerkt en uitgekeken. Dat Sydney McLaughlin-Levrone de beste is gebleken, daar kan ze mee leven. Maar dat zijzelf in de olympische finale ver weg is gebleven van haar topniveau, dat valt haar ontzettend tegen.
Het is niet dat ze dat voelde aankomen, zegt ze. ,,Ik voelde mij goed, ik voelde mij gewoon sterk. Ik was klaar om mijn beste race te lopen. Maar vanaf de zevende horde voelde ik vermoeidheid en dat werd alleen maar meer.” Er volgt een spreekwoord en daarna een stevig oordeel. ,,Ik baal als een stekker. Dit was een van mijn slechtste races ooit. En die wil je niet op deze avond.”
Ze heeft haar race hard geopend, maar dat plan is uitvoerig besproken en geoefend. Het is de enige manier om te kunnen strijden voor het goud met McLaughlin-Levrone. ,,Het was ook de bedoeling dat ik als een gek zou starten. Maar dat deed ik ook in La Chaux-de-Fonds en ook in Londen. En toen ging ik niet dood. Vandaag wel. Waarom snap ik niet.”
“Als ik vandaag 50,9 seconden had gelopen en brons had gehad, was ik trots geweest”
Femke Bol
Naar eigen zeggen was het geen klap dat McLaughlin-Levrone langszij kwam in de laatste bocht. ,,Ik wist dat zij kon komen.” Maar Anna Cockrell die haar voorbijstreefde op het laatste rechte stuk was dat wel. ,,Toen ben ik afgeleid geraakt”, zegt ze eerlijk.
Dat overkwam haar al eerder. Haar valpartij vorig jaar op de WK in Boedapest, tijdens de slotronde van de 4×400 gemengde estafette, was het gevolg van de Amerikaanse Alexis Holmes die haar dreigde te passeren. ,,Toen Anna kwam was het een beetje zoals in Boedapest. Ook toen kwam er iemand langs die ik echt niet had verwacht. Even daarvoor dacht ik nog: dit gaat niet goed, maar misschien kan ik nog naar Sydney toe lopen. Ik ga strijden tot de finish.”
Ging Femke Bol ten onder aan de verwachtingen?
IJdele hoop, want de opgekomen verzuring in haar benen gaat van kwaad tot erger. Ze zoekt hardop naar de reden. Maar wuift ook een paar suggesties weg. De hooggespannen verwachtingen? De ontlading na zaterdagavond, toen ze door een weergaloze slotronde het goud mocht vieren met de 4×400 meter gemengde estafetteploeg? Nee, dat kan het niet geweest zijn, denkt Bol.
,,Ik heb vorig jaar ook de mixed gelopen op de WK en toen ben ik gevallen. Ook toen had ik de enorme druk van het favoriet zijn en toen kon ik ook in mijn hordenfinale 51,7 lopen. Ik ben nu sterk, ik ben nu beter. Ik zie niet zomaar dat dat de reden is. Misschien heb ik gewoon echt een slechte dag, maar dat heb ik niet zo vaak en vandaag was ook echt niet de dag waarop ik dat wilde. Nee, ik kan het nog niet precies begrijpen.”
Na de finish feliciteert ze zoals altijd haar tegenstanders, en daarna wandelt ze in een rechte lijn naar haar ouders voor een knuffel. Die zijn er in goede tijden en slechte tijden en zijn hoe dan ook trots op hun dochter die op 24-jarige leeftijd alweer voor de vijfde keer in haar leven een olympische finale heeft gelopen. En kort daarna begint ze aan een ereronde. ,,Ik ga proberen te genieten van dit brons”, zal ze later zeggen.
Trotse coach Meuwly
Want dat is niet eenvoudig. Haar coach Laurent Meuwly is trots op de gedurfde race. Alleen met een harde start kon wereldrecordhoudster McLaughlin-Levrone worden uitgedaagd. Het bleek te snel. Met de alles-of-niets-poging voor goud heeft ze het zilver verspeeld.
Bol vindt het te vroeg voor die conclusie. Ze is ontgoocheld. ,,Ik baal”, zegt ze na haar race in 52,15 seconden – liefst 1,2 seconde af van haar vorige maand gelopen persoonlijk record. ,,Als ik vandaag 50,9 seconden had gelopen en brons had gehad, was ik trots geweest. Ik had een race willen lopen waar ik trots op kon zijn.”
Complimenten van McLaughlin-Levrone
Het is uitgerekend McLaughlin-Levrone, de vrouw tegen wie ze pas drie keer liep, die haar tijdens nabeschouwingen ondertussen onder een lading complimenten bedekt. De 25-jarige Amerikaanse heeft bij het binnenhalen van haar tweede olympische titel voor de zesde keer in haar leven het wereldrecord op de 400 meter horden verbeterd: naar 50,37 seconden dit keer. Hoe hard dat is: met die tijd komt ze slechts 0,2 seconde tekort voor een finaleplaats op de 400 meter. Let wel: de 400 meter zónder tien horden op de baan.
Na haar nieuwe kunststuk is ze vol lof over haar Nederlandse uitdaagster. ,,Ik heb zoveel respect voor haar”, zegt McLaughlin-Levrone. ,,Ik weet niet wat er vandaag met haar is gebeurd, maar ik denk dat het mentaal veel kan doen als er in onze sport zoveel verwachtingen op één persoon of één race liggen. Ze is zo getalenteerd, het is een geweldig onderdeel en we proberen allebei de beste zijn. Na afloop omhelsden we elkaar en waren er een paar tranen. Ik liet haar weten dat ze geweldig is. Ze is de tweede snelste ooit in onze discipline en ze dwingt mij om mijn beste versie te zijn.”
Sydney heeft de lat zo hoog gelegd
Femke Bol
Het is al laat op de donderdagavond als de twee hoofdrolspelers negen minuten naast elkaar zitten tijdens de persconferentie. De meeste vragen gaan naar de twee Amerikaanse medaillewinnaars. Bol luistert aandachtig, knikt vriendelijk. En dat doet McLaughlin-Levrone ook daarna als de rollen zijn omgedraaid.
,,Sydney heeft de lat zo hoog gelegd en mij laten inzien wat er allemaal mogelijk is op de 400 meter horden, dat is fantastisch”, zegt Bol, wanneer ze al iets meer ruimte toont voor tevredenheid. ,,Ik was graag blijer geweest. Natuurlijk had ik mijn brons van Tokio graag een upgrade gegeven. Maar het blijft brons, én mijn tweede medaille dit toernooi.”
Bron: ad.nl
