Geen leiderschap, geen karakter, geen plan. Op een bedroevende avond in München verloor het Nederlands elftal maandagavond volkomen terecht van Duitsland: 1-0. Zeker voor rust speelde Oranje beschamend zwak.
De armen woest gespreid. Het hoofd gebogen. De blik verbijsterd. De lichaamstaal van bondscoach Ronald Koeman vertelde maandagavond wel zo’n beetje alles: een helft lang regeerde in München de totale wanhoop bij het Nederlands elftal.
De uitslag viel nog relatief mee en de tweede helft was acceptabeler. Maar wat overbleef was toch vooral de smaak van de dramatische eerste helft, waarin Oranje één van zijn slechtste interlands ooit speelde op werkelijk alle denkbare gebieden.
Dat het bij rust nog 0-0 stond, mocht een wonder heten, en dat had het bovenal aan de VAR en de matige Duitse afwerking te danken. In de rust greep Koeman stevig in, waarna Oranje ogenschijnlijk wat meer grip kreeg. Maar na 63 minuten kwam Duitsland alsnog dik verdiend op voorsprong. Uit een afgeslagen, matig weggewerkte corner schoot debutant Jamie Leweling schitterend raak in de bovenhoek: 1-0.
Pas een kwartier voor tijd was Oranje voor het eerst in de buurt van een goal, toen Xavi Simons tegen de lat schoot. Geen moment mocht Nederland echter aanspraak maken op een resultaat.
Werd aanvoerder Virgil van Dijk gemist in München?
Dat is nog zachtjes uitgedrukt. Voor rust regeerde de totale chaos bij Oranje. Dat werd al na amper twee minuten pijnlijk zichtbaar, toen Jorrel Hato meteen een halfzacht balletje gaf op Micky van de Ven, en de centrumverdediger op zijn beurt veel te traag handelde.
Oranje ontsnapte toen nog omdat de VAR de scheidsrechter naar de kant riep voor een eerdere buitenspelsituatie, en de goal van Leweling werd afgekeurd. Maar de wanorde bleef. De ene ziekenhuisbal volgde op de andere. De elf Oranje-spelers leken bij vlagen onder het gras te willen verdwijnen van ontreddering.
Niet alleen het centrum met aanvoerder Stefan de Vrij en Van de Ven maakte een wankele indruk, vrijwel iedere speler van Oranje bezweek onder de Duitse druk en voortdurende positiewisselingen. Iedere vorm van sturing ontbrak van achteruit. Langs de zijlijn stond Koeman driftig te wijzen en te gebaren, maar tactisch bleef Duitsland – eveneens spelend met volop onervaren invallers – in alle opzichten de baas op het veld.
Dat lag toch niet alleen aan een gebrek aan leiderschap?
Nee, maar dit jonge Oranje ontbeerde zowel ervaring als persoonlijkheid. Ook in technisch opzicht speelde Oranje dramatisch, terwijl de Duitse bondscoach Julian Nagelsmann er wél in was geslaagd een vrijwel nieuw elftal, met tal van onervaren invallers, tóch optimaal te prepareren.
Maar daarbij was geen enkele speler van Oranje in staat de ploeg ook maar enigszins bij de hand te nemen. Op het middenveld trachtte Ryan Gravenberch er nog het beste van te maken, maar Quinten Timber oogde geen moment zichzelf, terwijl ook Tijjani Reijnders er geen moment in slaagde zich aan de malaise te onttrekken.
De aanvallers kwamen al helemaal niet in het stuk voor. Oranje oogde bij vlagen als een amateurploeg op zondagochtend, nog slaperig van een wilde stapavond ervoor. De cijfers voor rust vertelden alles: Duitsland noteerde acht schoten, Oranje nul. De thuisploeg had achttien balcontacten in het vijandige strafschopgebied, Nederland exact eentje.
Herstel in tweede helft
Het kon ook haast niet slechter, maar na rust toonde Oranje in elk geval enige verbetering. Timber en Reijnders werden halverwege vervangen door Donyell Malen en Mats Wieffer, waarop Xavi Simons als een ‘nummer 10’ ging spelen. Met Malen en later Jeremie Frimpong op de vleugels, slaagde Nederland iets beter de opkomende Duitse backs terug te dringen.
Mede daardoor lukte het beter om druk te houden op de tegenstander, terwijl Wieffer meer rust en balans bracht, zowel met bal als zonder. Ook een meevaller: de zwervende Duitse spelmaker Florian Wirtz bleef achter in de kleedkamer. Na de 1-0 van Leweling dwong Oranje zowaar het initiatief af, maar kansen bleven erg zeldzaam. Slechts Donyell Malen was in de slotminuut nog dichtbij.
Was dit qua sfeer een volwaardige Duitsland-Nederland?
Aan de entourage in het stadion lag het allemaal niet. De tribunes zaten stampvol in de enorme Allianz Arena, bij de 48ste klassieker tussen beide buurlanden, en alleen al de aanloop naar de aftrap was indrukwekkend
Vooraf werden eerst de Duitsers Thomas Müller, Manuel Neuer, Toni Kroos en Ilkay Gündogan groots uitgezwaaid, allevier na een ronduit indrukwekkende interlandcarrière. Met een indrukwekkende ‘Tifo’, fraaie filmpjes en een groot spandoek, waar ‘Danke für alles, Jungs’ op stond. Kort daarna werden Johan Neeskens en de overleden Duitse keeper Dieter Burdenski op fraaie wijze geëerd.
Door een Nederlandse bril bezien, waren dat meteen de enige memorabele momenten van de avond.
Bron: ad.nl
