Engeland zette een grote stap in de richting van het vinden van de oplossing voor één probleem tijdens hun 2-0 overwinning op Andorra : ze lijken in Elliot Anderson hun ideale controlerende middenvelder te hebben gevonden. Ze zijn echter geen stap dichter bij de oplossing van een nog groter probleem: de ploeg van Thomas Tuchel is vreselijk saai om naar te kijken en kan de meest beperkte tegenstanders nauwelijks passeren.
Anderson maakte zijn debuut voor het eerste elftal in de WK-kwalificatiewedstrijd van zaterdag, maar het leek erop dat hij al jaren de Engelse middenvelders bewaakte. Hij brak het spel van Andorra moeiteloos door en verdeelde de bal snel over het veld, wat het team een gevoel van zelfvertrouwen en urgentie gaf dat ze drie maanden geleden, toen ze Andorra voor het laatst tegenkwamen, misten.
“Heel goed, heel, heel goed”, was Tuchels beoordeling van de debuterende prestatie . “Hij was deze week een beetje nerveus, maar deed het daarna goed, en we zeiden: laten we het proberen, en hij deed het. Dat was de test en ik denk dat hij die test heeft doorstaan. Waarom zou hij niet in Servië spelen?” Reece James noemde Anderson intussen “een fenomenale speler” die “het volledig verdient om hier te zijn” en zei dat hij eerder opgeroepen had moeten worden voor het eerste elftal.
Maar ondanks alle positiviteit over Anderson, die vooraan in de rij stond om Declan Rice op het middenveld te ondersteunen tijdens het WK van 2026, was er weinig anders om enthousiast over te zijn in de prestaties van Engeland. De Three Lions slaagden er niet in hun absolute dominantie om te zetten in veel uitgespeelde kansen, laat staan veel doelpunten te maken. De wisselende aanvallers slaagden er niet in te schitteren en verspeelden hun kans in de schijnwerpers door blessures bij de grootste namen van het team.
En de man die het meest te verantwoorden heeft na weer een teleurstellende prestatie is Tuchel zelf. De Duitser werd door de Engelse voetbalbond ingehuurd om Engeland naar een hoger niveau te tillen, na klachten dat het team te voorzichtig was geworden onder Gareth Southgate. Maar in plaats van het team nog meer enthousiasme te geven, lijkt hij het juist uit te putten.
winnaars en verliezers van Villa Park op een rij…
WINNAAR: Elliot Anderson
De middenvelder van Nottingham Forest klopte het hele afgelopen seizoen al op de deur van Tuchel en toen hij eindelijk zijn kans kreeg, benutte hij die ten volle. Anderson sleurde de bal herhaaldelijk van de verdediging naar de aanval, waardoor ze de bal snel konden verplaatsen. Het was met zo’n actie dat Engeland hun openingsgoal scoorde.
De middenvelder deed alles wat van zijn tijdelijke rol als nummer 6 werd verwacht, maar kon het niet laten om te spelen als de nummer 8 die hij de meeste weken voor zijn club is. Hij toonde meer aanvallende ambitie in de tweede helft, kwam in een uitstekende schietpositie en had het beter moeten doen na de terugspeelbal van Harry Kane.
Dit was misschien een sombere prestatie van Engeland, maar Andersons prestatie was goed nieuws voor Tuchel, maar ook voor Rice en Jude Bellingham. Andersons solide spel diep op het veld gaf Rice de vrijheid om naar voren te komen, terwijl zijn prestatie ook goed nieuws is voor de geblesseerde Real Madrid-ster, die graag als nummer 10 wil spelen, maar vaak de leiding heeft gehad over de machinekamer vanwege een gebrek aan overtuigende alternatieven.
VERLIEZER: Thomas Tuchel
De coach beweerde dat hij “de prestatie” waardeerde, die hij omschreef als “goed” en “solide” tegen een lage blokkering. Maar hij hield niemand voor de gek. Tuchel leek langs de zijlijn niet onder de indruk van wat hij zag en vervloekte de verspilling van zijn team. Op andere momenten leek hij zich gewoon te vervelen, zittend op een Lucozade-box.
Een 2-0 thuisoverwinning voor een extreem stil publiek is vergeeflijk tegen een respectabel team dat ook hoopt zich te kwalificeren voor het WK. Het is moeilijker te vergeven wanneer het team waar je net zo hard voor hebt gewerkt op de 174e plaats van de wereldranglijst staat, slechts zeven competitiewedstrijden in zijn geschiedenis heeft gewonnen en slechts 80.000 mensen kan mobiliseren, vergelijkbaar met de inwoners van Scunthorpe.
Er was nog een ongemakkelijke waarheid: Engeland zou inmiddels gewend moeten zijn aan ‘lage blokkades’ en ze gaan tussen nu en volgende zomer nog veel meer koppig verdedigende teams tegenkomen. Elk team dat ze op het WK tegenkomen, zal veel meer kwaliteit hebben dan Andorra en ze zullen ook bedreven zijn in counteren, een wapen dat de bezoekers tijdens de wedstrijd nauwelijks wisten te bemachtigen. Dit was ook Tuchels vijfde wedstrijd voor Engeland en er zijn weinig aanwijzingen dat zijn team zijn methoden begrijpt of met enige bravoure speelt.
WINNAAR: Reece James
Tuchels besluit om zowel Kyle Walker als Trent Alexander-Arnold te laten gaan, kwam neer op het aankondigen van een nieuwe vaste vacature voor de rol van Engelse rechtsback. En Reece James diende zijn sollicitatie vroeg in en toonde zich de absolute topkandidaat voor de functie.
James was een van Tuchels meest waardevolle spelers tijdens zijn korte maar glorieuze periode als trainer van Chelsea en hij liet zien dat hij net zo’n belangrijke rol voor hem kan spelen in Engeland. Andorra’s lage blok zorgde ervoor dat James speelde als de wingback die hij voor Tuchel was op Stamford Bridge, en alle beste Engelse periodes in deze verder matige periode kwamen van zijn rechterkanaal.
James was in de eerste helft slechts enkele centimeters verwijderd van het doorbreken van de impasse en net toen Engeland in de tweede helft nog steeds aan het puffen en puffen was zonder enige beloning, was het zijn postzegelbezorging aan Rice die hen hun tweede doelpunt opleverde. Nu Walkers interlandcarrière zo goed als voorbij is en Alexander-Arnolds defensieve zwakheden hem nog parten spelen, zou James de rechtsbackpositie voor het WK veilig moeten hebben gesteld. En na zo’n prestatie is zijn zorgwekkende blessuregeschiedenis het enige wat hem nog tegenhoudt.
VERLIEZER: Harry Kane
Tuchel had voor de wedstrijd uitgelegd dat Kane zou starten omdat er geen ruimte was voor experimenten, zelfs niet tegen een ploeg zo laaggeklasseerd als Andorra. De aanvoerder van Engeland en topscorer aller tijden – die in juni het enige doelpunt tegen de kleine garde had gescoord – had zijn lippen moeten aflikken bij het vooruitzicht om Andorra thuis te treffen en minstens een paar doelpunten toe te voegen aan zijn totaal van 73.
Maar hij zag nauwelijks actie in de doelmond en het meest opvallende dat hij die dag deed, was het leiden van het team tijdens een ereronde over het veld bij het laatste moment, terwijl de meeste fans het stadion al hadden verlaten.
Kane werd door de drie centrale verdedigers van Andorra’s vijfmansverdediging overklast en had in de 90 minuten slechts één schot op doel. Zijn pogingen om terug te vallen en de wedstrijd vanuit de diepte te beïnvloeden, verliepen ook niet volgens plan, ook al had hij een assist moeten geven toen hij Anderson in de aanval zette.
WINNAAR: De geblesseerde supersterren
Engeland moest het zaterdag in Villa Park opnemen tegen Andorra, terwijl Coldplay in Wembley speelde. De Three Lions misten drie van hun vaste headliners: Bukayo Saka, Jude Bellingham en Cole Palmer waren allemaal geblesseerd, evenals het zeer ervaren duo John Stones en Phil Foden. Dit was een gouden kans voor andere spelers om te laten zien wat ze waard waren, maar niemand van het geblesseerde trio zal zich echt zorgen hebben gemaakt over hun plek in het team, waar ze de wedstrijd ook keken. Tenminste, als ze er maar in slaagden om wakker te blijven.
Noni Madueke toonde glimpen van enthousiasme toen hij Saka verving, maar hij kwam er niet in de buurt om Engeland dezelfde snelheid en opwinding te geven als zijn nieuwe ploeggenoot bij Arsenal. Geen enkele speler gaf het team de kracht en vastberadenheid van Bellingham en Engeland miste hun gebruikelijke drijvende kracht zonder de ster van Real Madrid.
Geen van de basisspelers of invallers liet zien dat Palmer uit het niets iets kan toveren, zoals de Chelsea-speler deed tijdens de beslissende momenten op het EK 2024. Tuchel zal blij zijn dat het aanvallende trio er weer bij is voor de volgende wedstrijden tegen Wales en Letland, want het team miste hun sterrenstof enorm.
VERLIEZER: Marcus Rashford
Marcus Rashford startte drie van Engeland’s vier kwalificatiewedstrijden onder Tuchel en was hij niet geblesseerd geweest, dan was hij waarschijnlijk ook in de uitwedstrijd tegen Andorra gestart. Maar net als tegen Albanië en Letland slaagde de aanvaller er niet in om zijn plek in deze meest competitieve basisopstelling te rechtvaardigen en riep zelfs de vraag op of hij überhaupt wel in de selectie zou moeten zitten.
Villa Park was de plek waar Rashford zijn carrière weer op de rails kreeg nadat hij door Ruben Amorim bij Manchester United aan de kant was gezet, hoewel het verhaal dat hij tijdens zijn korte verhuurperiode echt nieuw leven ingeblazen zou zijn, overdreven was. Maar hier leek hij meer op de speler die de fans van de Red Devils in zijn laatste jaar op Old Trafford tot waanzin dreef. Hij leek soms ongeïnteresseerd en als hij wel op goede posities kwam, was hij slordig. Hij gaf een hospitaalpass naar Myles Lewis-Skelley, wat een veelbelovende aanval over de linkerflank tenietdeed en ook een pass uit het spel verprutste. Het ergste moest nog komen – toen hij een glorieuze kans over de lat schoot bij de rebound.
Gezien het feit dat Alexander-Arnold niet in de Engelse selectie zat nadat hij een paar wedstrijden voor Real Madrid niet had gespeeld, was het verrassend dat Rashford een telefoontje van Tuchel kreeg, gezien zijn ongunstige start van zijn uitleenperiode bij Barcelona – een periode die de Catalaanse club al overweegt te beëindigen . Tenzij hij zijn fouten tegen Servië kan goedmaken, is dit misschien wel het laatste telefoontje dat hij krijgt.
Bron: GOAL
Foto: Getty Sport Images
