McLaren kreeg kritiek op de teamorders die het bedrijf afkondigde voor de Italiaanse GP. De belangrijkste irritatiepunten roepen bij velen nog meer filosofische vragen op over de juiste manier om dingen te doen in de Formule 1
Tegen de tijd dat de Grand Prix van Azerbeidzjan achter de rug is, zullen Formule 1-commentatoren wel iets anders hebben gevonden om de spot mee te drijven of om boos over te worden, aangezien de affaire rond Monza steeds minder bekend wordt.
McLarens gedwongen wissel tussenĀ Lando NorrisĀ enĀ Oscar PiastriĀ werd het onderwerp van memes, woede en lichte spot toen het team de orde tussen de coureurs herstelde naar hoe die was vĆ³Ć³r de pitstops, terwijl Norris tijd verloor met een langzame stop. Het leek redelijk voor de hand liggend datĀ McLarenĀ dat zou doen en, ondanks Piastri’s protesten dat langzame stops als racen telden, stemde hij prompt in met het bevel.
Heel wat mensen raakten erdoor van streek, ook al vond het team het terecht, zoals teambaas Andrea Stella beweerde.
Veel van de ophef over de ruil leek te draaien om het idee dat het eigenlijk inherent oneerlijk was; het benadeelde Piastri om redenen buiten zijn macht. Maar je zou kunnen stellen dat, als het team een āāabsoluut eerlijke en gelijkwaardige omgeving wil bieden, het dat ook zou moeten doen om de benadeling van Norris te compenseren. Maar is de letterlijke interpretatie van eerlijk… eigenlijk wel eerlijk?
Het hangt af van je standpunt, maar bij McLaren leek het erop dat een fout van hun pitcrew minder eerlijk was tegenover de ene coureur dan tegenover de andere.
De Grand Prix van Hongarije van 2024 verliep ongeveer vergelijkbaar: Piastri nam de leiding over van Norris, Norris heroverde die na een onverwachte undercut, nadat hij was gepit omĀ Lewis HamiltonĀ te dekken , en aarzelde om die af te staan. Uiteindelijk liet hij Piastri passeren voor zijn eerste Formule 1-overwinning.
Dit zou zelfs als een iets hachelijkere situatie kunnen worden beschouwd, maar McLaren had in die race zijn principes vastgelegd. Monza was een voortzetting daarvan, alleen dan in de andere richting; Piastri’s stop was zo getimed datĀ Charles LeclercĀ volledig bedekt was, Norris kwam erna en de pitcrew greep naar zijn linkervoorwiel en kwam uiteindelijk achter hem uit.
McLaren was daar natuurlijk niet op uit en wilde zijn posities terugdraaien. Daarna was de situatie hetzelfde als vĆ³Ć³r de stops ā maar nu met een pauze waarin Piastri kortstondig op de tweede plaats had gereden. Dit leidde tot een debat over objectpermanentie, het opnieuw bottelen van geesten en het opnieuw inblikken van wormen ā het was bijna existentialistisch van aard.
Dergelijke situaties wakkeren ook het debat aan over wat “goed” is in de autosport. Maakte de situatie van twee keer ongelijk de zaken weer goed? Of was het een geval van McLaren die tegen de natuur vocht of tegen toeval om de volgorde om te draaien?
Er zit iets filosofisch in: zoals het openen van de doos van Pandora, misschien, of ontdekken dat Schrƶdingers kat dood was en een beetje begon te kakken. Open je de doos op teamorders, wedstrijdmomenten die als oneerlijk worden beschouwd, en laat je mogelijk de deur open voor consequenties? Of laat je ze zich op natuurlijke wijze ontvouwen en hoop je dat de kosmos karmische gerechtigheid zal toekennen?
Eerlijk gezegd is beide goed. Als je het vergelijkt met de grootste filosofische theorieƫn, lijkt het allemaal een beetje onbelangrijk.
Toto Wolff opperde dat McLaren met de teamorders een ‘gevaarlijk precedent’ had geschapen, maar in werkelijkheid had het bedrijf dit vorig jaar in Hongarije al gedaan.
Vreemd genoeg leek de race in Hongarije dit jaar een soort vrij spel ā misschien dacht het team echt niet dat Norris’ strategie zou werken, hoewel strategische variaties niet ongebruikelijk zijn binnen het team. De herschikking van het deelnemersveld lijkt zich alleen uit te strekken tot situaties waarin het team iets van plan was, maar het niet zo uitpakte.
Het staat in schril contrast met de reputatie die de Formule 1 heeft als een keiharde omgeving, waar mensen negen keer in de rug worden gestoken voordat ze Ć¼berhaupt hun kopje koffie hebben gehad en waar nauwgezetheid in het niet valt bij winnen en succes.
Wanneer McLaren besluit een cultuur van ‘eerlijkheid en transparantie’ te creĆ«ren, kijken mensen daar met argwaan naar. Dat is niet wat mensen voor ogen hebben als ze denken aan de dynamiek van een Formule 1-team; de ultracompetitieve aard van het kampioenschap is toch niet te vermengen met dat soort filosofie?
Velen zien dit dan ook als een poging van McLaren om de titelstrijd te controleren. Natuurlijk zullen er fans aan beide kanten zijn die beweren dat het team de ene coureur boven de andere verkiest, en anderen die denken dat McLaren een finale titelstrijd probeert te bewerkstelligen.
Gezien de waardering die beide coureurs binnen het team genieten, is dit zeker niet het geval. Maar daarnaast heeft Piastri een voorsprong van 31 punten en is hij zeker de veilige keuze om de titel te winnen. Hoezeer de memes het ook beweren, McLaren gaat Piastri niet dwingen om uit te vallen om Zandvoort goed te maken…
Maar zoals we al zeiden, zijn we het volgende week om deze tijd alweer vergeten. Dan zijn we ergens anders boos over, want we zijn nu eenmaal wispelturige mensen.
Bron: Motorsport
Foto: Getty Images
