20 jaar geleden, de eerste Formule 1-wereldtitel van Fernando Alonso en Renault

Twintig jaar geleden eindigden de Formule 1-seizoenen in oktober, en soms werd de wereldkampioen al vroeg in de herfst gekroond. Fernando Alonso behaalde op deze dag in 2005 zijn eerste wereldtitel, enkele weken voordat het Renault- team onder leiding van Flavio Briatore zegevierde in het constructeurskampioenschap, waarmee een einde kwam aan de suprematie van Michael Schumacher en Ferrari begin jaren 2000.

Alonso was 24 jaar oud en werd de jongste wereldkampioen in de Formule 1-geschiedenis. Hij versloeg Emerson Fittipaldi’s record met anderhalf jaar. Hij zou het record niet lang vasthouden, maar werd in 2008 overtroffen door Lewis Hamilton en in 2010 door Sebastian Vettel .

De R25 van Renault – de “perfecte machine”

Ontworpen door Bob Bell, Mark Smith en Dino Toso, en eveneens bestuurd door teamgenoot Giancarlo Fisichella , bleek de Renault R25 al snel de te kloppen auto. Zijn aerodynamische balans, 72-graden V10-motor, formidabele wegligging en efficiënte beheersing van het Michelin-rubber waren de sleutel tot zijn succes.

Alonso maakte memorabele ritten op weg naar de titel. Hij hield Schumacher achter zich in Imola, behaalde een derde overwinning in vier Grands Prix en behaalde een emotionele thuiszege op het terrein van Renault in Magny-Cours.

Alonso won dat jaar zeven van de negentien Grands Prix. Zelfs de farce in Indianapolis kon zijn kansen niet bederven, want Schumacher viel eerder dan verwacht uit voor de titelrace. Kimi Räikkönen was Alonso’s enige rivaal.

De Fin was in de tweede seizoenshelft zeker de snelste deelnemer, maar zijn McLaren-Mercedes had last van een chronisch gebrek aan betrouwbaarheid. Alonso en Renault liepen snel uit, met een record van zes pole positions en maar liefst 15 podiumplaatsen voor de jongeman alleen al – een duidelijk bewijs van zijn constante metronomie.

Na een winstloze vierde plaats in het seizoen 2004 werd Alonso in de openingsronde van 2005 in Melbourne alsnog verslagen door Fisichella. Renault had de overhand op zijn tegenstanders en Alonso behaalde drie opeenvolgende overwinningen, terwijl zijn Italiaanse teamgenoot evenveel uitvalbeurten moest incasseren. Intern leek de Spanjaard zijn voorsprong gedurende de rest van het seizoen te behouden.

Een symbool van het bovengenoemde management was polesitter Alonso, die de titelrace twee Grands Prix vroegtijdig beëindigde met een derde plaats op Interlagos. Hij zou in 2006 een tweede titel pakken, waarna vele andere hoofdstukken in zijn Formule 1-carrière volgden: zijn rivaliteit met Hamilton bij McLaren , de Spygate, de Crashgate, zijn Ferrari-avontuur en nog veel meer.

In 2026 viert Alonso zijn 45e verjaardag als Aston Martin F1-coureur, wat misschien wel zijn laatste kans op roem is. “Ik had er niet aan gedacht dat ik, 20 jaar na mijn kampioenschap, nog steeds zou bestaan”, zei hij in Bakoe.

Hoe dan ook, hij zal altijd warme herinneringen bewaren aan alles wat hij in 2005 met Renault meemaakte.

“Het gevoel zal nooit meer hetzelfde zijn als in 2004 en 2005, omdat de auto’s een aerodynamische vrijheid hadden die we nu niet hebben”, zei hij in 2017. “Met motoren die heel anders waren, en vooral met 130 kg minder dan wat we nu hebben en 230 kg minder in de race. Het is dus onmogelijk om te hebben wat we in 2004 hadden qua gevoel.”

Alonso’s nostalgie werd in 2020 weer aangewakkerd in Abu Dhabi, toen hij de R25 opnieuw een paar rondjes reed: “Elke keer dat ik in deze cockpit en in deze auto zit, met al die herinneringen, wordt het een natuurlijke beleving om hard te rijden. De snelheid voelen is geweldig. Ik weet dat het een oude auto is, maar het is een perfecte machine voor mij.”