Phoenix – Dillon Brooks draagt zijn reputatie als ‘schurk’ met trots. De fysiek sterke, temperamentvolle forward staat al jaren bekend als een van de meest irritante spelers van de NBA. Provocerend, confronterend en compromisloos. Maar juist die eigenschappen maken hem onmisbaar voor teams die hun identiteit willen herdefiniëren. Dat bewezen eerder de Houston Rockets – en nu ook de Phoenix Suns.
Tijdens een van zijn eerste oefenwedstrijden in Phoenix raakte Brooks al in discussie met de scheidsrechters. Niets bijzonders, zou je zeggen. Tot de officials hem bij naam aanspraken. Tot hilariteit van zijn nieuwe teamgenoten.
„Toen wist ik meteen: deze gast is anders,” lachte guard Collin Gillespie later tegen ESPN.
Cultuuromslag na mislukt sterrenbeleid
De Suns waren toe aan verandering. De eerste twee seizoenen onder eigenaar Mat Ishbia draaiden uit op een mislukking. Ondanks het hoogste salarisbudget ooit in de NBA belandde Phoenix in de loterij. De alles-of-niets-strategie werd losgelaten: Kevin Durant werd geruild, Bradley Beal vertrok.
Wat Ishbia misschien nog het meest stoorde, was niet het 36-46 record, maar de laconieke uitstraling van zijn ploeg. Hij wilde strijd, hardheid en mentale weerbaarheid – eigenschappen die hij zelf leerde als walk-on bij Michigan State onder coach Tom Izzo.
De oplossing: Dillon Brooks.
‘De schurk’ als cultuurdrager
Brooks arriveerde via een ruil met Houston en bracht precies wat Phoenix miste. Intensiteit. Leiderschap. Onverzettelijkheid. En ja, ook controverse.
„Hij past perfect bij wie we willen zijn,” zei Ishbia. „Hij is als eerste in de zaal, hij wil winnen, hij verdedigt, hij scoort en hij leidt. Hij doet alles.”
De resultaten bleven niet uit. Waar Phoenix vooraf opnieuw buiten de play-offs werd ingeschat, is de ploeg halverwege het seizoen een van de verrassingen van de Western Conference. Met een 24-16 record staan de Suns zevende, op een halve wedstrijd van Houston.
Brooks’ impact is voelbaar. Zijn fysieke spel en verbale aanwezigheid zetten de toon. Dat hij bovendien zijn beste offensieve seizoen uit zijn carrière beleeft – 21,3 punten per wedstrijd als tweede optie achter Devin Booker – is bijna bijzaak.
‘Een speler die je in je team wilt’
„Iedereen haat hem als tegenstander,” zei Booker. „Maar je wilt hem absoluut aan je zijde. Hij pakt de sterspelers van de tegenpartij aan en is er altijd.”
Die rol vervulde Brooks eerder ook in Houston. Na zijn geruchtmakende vertrek bij Memphis kreeg hij daar een vierjarig contract van 86 miljoen dollar – destijds zwaar bekritiseerd. Achteraf bleek het een meesterzet.
De Rockets maakten in twee seizoenen een enorme sprong, van kelderbewoner naar playoff-ploeg. Brooks accepteerde zijn rol als mentor en defensieve specialist, vaak als vijfde aanvallende optie.
„Hij veranderde hier de cultuur,” zei guard Amen Thompson. „Voor mij is hij als een grote broer.”
Geen verzachting, geen excuses
Eén ding veranderde nooit: Brooks’ mentaliteit. Hij zoekt confrontatie, omdat hij die nodig heeft om scherp te blijven. Irritatie is zijn brandstof.
Dat leidt ook tot excessen. Brooks kreeg vorig seizoen 31 technische fouten en voert ook dit jaar opnieuw de lijst aan. Hij balanceert constant op de rand – en gaat er geregeld overheen.
„Je moet hem wel begeleiden,” zei coach Ime Udoka. „Maar als je hem verantwoordelijkheid geeft, gaat hij voor je door het vuur.”
Hard werken in stilte
Brooks ziet professionaliteit niet in nette quotes, maar in wat er gebeurt als de tribunes leeg zijn.
„Ik werk elke dag vroeg,” zei hij. „Twee trainingen per dag in de zomer. Ik help jonge gasten met routines. Dat is wie ik ben.”
Die mentaliteit werkt aanstekelijk. Spelers als Gillespie – door Brooks liefkozend ‘Villain Jr.’ genoemd – groeien zichtbaar.
„Je wilt hem niet teleurstellen,” zei Gillespie. „Hij dwingt je om harder te werken.”
Nieuw hoofdstuk, zelfde vuur
Met groen licht van coach Jordan Ott schiet Brooks vrijuit. Hij noteert 45,7 procent van het veld bij 17,3 pogingen per wedstrijd en speelde al drie keer boven de 30 punten – meer dan in zijn hele periode bij Houston.
„Zijn cijfers komen niet uit het niets,” zei Booker. „Wat je in het donker doet, komt altijd aan het licht.”
Voor Brooks voelt Phoenix als een nieuw begin.
„Ik ben op een plek waar ik gewenst ben,” zei hij. „Waar ik mezelf kan zijn.”
De NBA-schurk is niet veranderd. Maar opnieuw blijkt: soms heb je juist zo iemand nodig om een franchise te redden.
