Op de dag af vijftien jaar geleden werd een van de wonderbaarlijkste goals uit de geschiedenis van het Engelse voetbal gemaakt. We duiken terug in de tijd om te belanden op een belangrijke datum voor liefhebbers van magie op het kortgemaaide gras: 16 januari 2002.
Gianfranco Zola droeg zeven jaar lang het shirt van Chelsea. Tijdens zijn laatste seizoen werd de kleine Italiaan door de supporters uitgeroepen tot de beste voetballer die ooit voor de club had gespeeld. Oké, we spreken hier over het Chelsea vlak vóór het Abramovitsj-tijdperk. Dus nog voordat met Russische oliemiljoenen het ene na het andere succes werd binnen gehengeld. Nee, toen Zola in Londen speelde was Chelsea een dolende club met meer schulden dan prijzen. De fans zijn echter nooit vergeten hoe hij eigenhandig The Blues van een middenmotor in een stabiele subtopper transformeerde.
Zola was een kunstzinnige voetballer, een spelverdeler met inzicht en steekballen. En schitterende doelpunten. De meest schitterende goal van allemaal, een blinkend lichtpunt aan een rijk firmament, maakte hij in een FA Cup-duel met Norwich City. Het was niet een beslissend doelpunt in een spannende finale, de wedstrijd in de tweede ronde was al beslist toen Zola scoorde. Maar de wijze waarop hij de bal in de bovenhoek werkte, werd door zijn coach Claudio Ranieri als pure tovenarij omschreven.
Een jaar na de magische goal kwamen dus de oliemiljoenen naar Stamford Bridge. De leiding van Chelsea wilde graag dat Zola bleef, maar Gianfranco koos voor Cagliari, de club van zijn geboorte-eiland Sardinië. Niet om zijn carrière af te bouwen, maar om zijn jeugdliefde terug naar de Serie A te helpen. Uiteraard lukte dat. Je bent een tovenaar of je bent het niet.
Door AD.nl
