Omdat de zender tegen alle gewoontes in voetbal uitzond in plaats van biatlon of bowls, pikte ik afgelopen zondag weer eens een paar uurtjes Eurosport mee.
Niet om me te laven aan de tienkoppige woordenschat van commentator Frank Wielaard, maar vooral om een blik te werpen op Ivoorkust-Ghana, het op papier aantrekkelijke affiche van de finale om de Afrika Cup, de immer wat chaotisch aandoende samenballing van Afrikaanse voetbal(on)kunde.
Met hoogstaand voetbal hebben al die potjes geleid door incompetente scheidsrechters in al even gebrekkige stadions weinig te maken, maar het amusementsgehalte is daardoor doorgaans hoog.
Een soort exotische uitgave van onze eredivisie dus, met falende arbiters, keepers als vogelverschrikkers, spitsen met balvrees en verdedigers die er een zeer lage dekkingsgraad op nahouden. Plus nog een ritsje wit uitgeslagen trainers wier invloed op het vertoonde spel te verwaarlozen is. Kortom: een Eurosport-evenement bij uitstek.
En gebeurt er te weinig binnen de lijnen, dan zorgen de heethoofdige fans erbuiten wel voor aanvullend rumoer. Tijdens de halve finale tussen gastland Equatoriaal Guinea en Ghana moesten supporters van het bezoekende land rennen voor hun leven, bekogeld als ze werden door de fans van het thuisland die maar moeilijk konden verkroppen dat hun helden op een onoverbrugbare achterstand van 3-0 waren gezet.
Als een ‘warzone’, zo werd de situatie door ooggetuigen omschreven. Met traangas en een wel erg laagvliegende helikopter werd de orde enigszins hersteld, maar het zijn taferelen die je tijdens een groot continentaal toernooi niet zo snel verwacht.
Beeldvervuiling
Tijdens de finale die slaapverwekkend was tot aan de start van de penaltyreeks, die je doet afvragen waarom dit soort duels niet gelijk vanaf de strafschopstip kan worden beslist, kwam nog maar één staaltje van beeldvervuiling langs.
Dat was toen dat bekende prethoofd door de camera’s gevangen werd. Dat hoofd dat ons al zeventien jaar probeert wijs te maken dat de FIFA een door en door fatsoenlijke en transparante organisatie is die niet in de wurggreep van corruptie en nepotisme is beland.
Want ja, natuurlijk was FIFA-voorman Sepp Blatter weer present in dat Afrikaanse ministaatje waar collega-dictator Teodoro Obiang Nguema Mbasogo ook al tientallen jaren met harde hand regeert.
In dat soort kringen voelt Blatter zich altijd prima thuis, omringd door figuren die bij schijnverkiezingen met om en nabij 98 procent van de stemmen aan de haal gaan. En die lopen er in de wereld, en zeker in Afrika, bij bosjes rond.
Leden van het bestuur van de CAF (de Afrikaanse tegenhanger van de UEFA) hebben al gemeld dat het overgrote deel van de 53 stemmen naar Blatter gaat als straks op 29 mei de vierde (!) herverkiezing van de dan 79-jarige Zwitser op het spel staat.
Dat verklaart meteen waarom Blatter de schuld van de rellen in Malabo voor het gemak maar even parkeerde bij de media die het waagden verslag te doen van de schermutselingen. “Laat het toch gaan”, raaskalde Blatter in een doorzichtige poging om plaatselijk nog meer zieltjes te winnen voor zijn campagne. “Ik herken me helemaal niet in die negatieve berichtgeving”, voegde hij er nog fijntjes aan toe, daarmee de 36 gewonden die te betreuren waren gemakshalve onder het tapijt vegend.
Kraaltjescultuur
Als ik dat hoofd zie verschijnen bij welk evenement dan ook moet ik altijd aan Zelig denken, het magistraal door Woody Allen geregisseerde en vertolkte personage uit de gelijknamige film uit 1982. Zelig is een wat wereldvreemde man die opduikt bij tal van grote wereldgebeurtenissen waarbij hij als een kameleon de kleur van zijn omgeving aanneemt. Om iedereen te pleasen is hij met Jan en alleman dikke maatjes, tot aan de nazi’s aan toe.
Er is echter één groot verschil: Zelig wil door iedereen aardig worden bevonden, in het geval van Blatter kan daar geen sprake meer van zijn. Achter de soms clowneske optredens voor de bühne schuilt een kille, berekenende machtswellusteling die precies weet hoe hij bestuurders en andere officials moet paaien. Met geld.
Al sinds z’n aantreden in 1998 strooit Blatter genereus met bonussen, gevulde envelopjes en andere presentjes, daarmee een verwerpelijke spiegeltjes- en kraaltjescultuur in stand houdend. De inhoud van zijn beleid is niet belangrijk, de revenuen wel. Met deze verdeel- en heerspolitiek lukt het Blatter al zeventien jaar om te overleven in de slangenkuil. En het moet wel heel raar lopen wil daar eind mei niet een vijfde termijn als voorzitter bijkomen.
Geur van verrotting
Omdat ‘onze’ Michael van Praag geen geschikte potentiële opvolger voorbij zag komen, besloot de KNVB-voorzitter om zichzelf maar kandidaat te stellen voor de job. Een nobel en moedig streven, dat zeker, maar in zijn campagne maakt de rasbestuurder één grote denkfout.
Terwijl Van Praag de huidige, ondoorzichtige structuur van de FIFA krachtig bekritiseerde, bood hij tegelijkertijd het uithangbord van die verderfelijke organisatie een rol als adviseur aan. Het polderen mag dan in Nederland een nationale sport zijn, naar buiten toe komt het weinig geloofwaardig over als je de verpersoonlijking van de corruptie een erebaantje aanbiedt.
Blatter mag dan persoonlijk nooit te betrappen zijn geweest op malversaties, de geur van verrotting die om hem heen hangt is zo onverdraaglijk dat Van Praag openlijk had moeten breken met het Blatter-regime. Pas dan was hij als kandidaat serieus genomen, nu zeker niet.
Door: NU.nl
