Eindelijk was het dan zover. De aftrap van de Copa America 2015!
Dagenlang beheersten de voorbeschouwingen alle televisieprogramma’s, stonden de sterren van Chili op de voorpagina’s van alle kranten, repten de radiozenders over niemand anders dan Vidal, Bravo en Alexis, staarden dezelfde spelers je aan vanuit elke etalage en vanaf alle billboards, lagen op alle kleedjes van de straatverkopers (en dat zijn er nog al wat!) niets anders dan rood-wit-blauwe prullaria, was het shirt van ‘El Seleccion’ de nationale klederdracht, klonken de Chileense volkszangers met lofbetuigingen op ‘La Roja’ uit de speakers van alle barretjes, hadden alle winkels speciale Copa America aanbiedingen en zelfs de hondjes van de rijke ‘misis’ op de Avenida Alonso de Córdova, de Kalverstraat van Santiago, droegen rode kleedjes.
Kortom, de verwachtingen waren hooggespannen en Chile smachtte naar het begin van La Copa. De spanning was inmiddels voelbaar. De druk was aardig opgevoerd op de selectie van Jorge Sampaoli. Voor Chili is dit toernooi de uitgelezen mogelijkheid om eindelijk de eerste Copa America zege te behalen. Het gastland is namelijk een van de weinige Zuid-Amerikaanse grootmachten die deze titel nog nooit heeft gewonnen. En dat steekt!
Met deze druk van de hele natie begonnen de spelers aan de voorbereiding op de wedstrijd. Een loodzware last torsend op hun schouders in aanloop naar het grote moment: de aftrap van ‘La Copa’. Al in de spelersbus bij aankomst werden ze verwelkomd door duizenden gepassioneerde supporters. De tocht naar het stadion werd live uitgezonden op televisie en de straten waren volgepakt als ware het de intocht van Sinterklaas of het binnenhalen van de astronauten van de Apollo 11 in New York in ’69. Terwijl de spelers in de kleedkamers zaten barste het letterlijke vuurwerk los tijdens de openingsceremonie en de 48.000 toeschouwers zaten op het puntje van hun stoel, de lucht zwanger van een combinatie van hoop, angst en verlangen. De sfeer in het stadion zal niet vaak meer zo gespannen geweest zijn als toen het in de jaren ’70 door dictator Pinochet gebruikt werd als concentratiekamp.
Het volkslied werd meegezongen alsof het de laatste keer was dat het ooit werd gespeeld. Op het moment dat de scheidsrechter dan eindelijk floot voor het beginsignaal galmde het klassieke ‘Vamos Chilenos’ als een orkaan over de tribunes. Ga er maar aan staan als Alexis Sanchez of Arturo Vidal zijnde. Wellicht was het door deze spanning dat Alexis na een paar minuten een 100% kans alleen voor de keeper op een haar na miste. Hierna bleef het figuurlijke vuurwerk uit. Het voetbal van Chili was verzorgd tot aan de zestien meter, daarna was de effectiviteit ver te zoeken.
De eerste helft kabbelde voort op het veld, terwijl op de tribunes de supporters hun verwachtingen nog maar eens vocaal duidelijk maakten. Naar mate de wedstrijd vorderde en het veldoverwicht niet uitmuntte in doelpunten steeg de nervositeit met de minuut. Pas na de gemakkelijk gegeven en benutte strafschop van Vidal durfden de Chilenen naast me op de tribune weer er in te geloven, in plaats van alleen hopen. Maar niet voor lang. Waar een voorsprong vaak verlossend werkt voor een ploeg onder hoogspanning, werkte de 1-0 eerder verlammend. Chili werd steeds vaker terug gedrongen op eigen helft en de brutale Ecuadorianen namen het heft in handen onder leiding van Enner Valencia.
Een vrije trap op de rand van het strafschopgebied werd nog in de muur geschoten. Keeper Bravo greep knap in bij een een-op-een situatie en tot grote opluchting van iedereen die Chili een warm hart toe draagt, belande een kopbal van Valencia niet over Bravo in het doel, maar stuiterde de bal via de lat terug het veld in. Nadat invaller Vargas na een mooie combinatie de marge verdubbelde, leek het geluk aan Chileense zijde en de felbegeerde overwinning in kannen en kruiken. Toch werd het nog een spannende slotfase. Ecuador bleef aandringen en aangezien de bal rond is, durfde niemand nog opgelucht adem te halen. De rode kaart voor Fernandez in blessuretijd zorgde nog voor een paar doemscenario’s her en der op de tribunes. Zover zou het uiteindelijk niet komen. Na het laatste fluitsignaal slaakte ‘Estadio El Nacional’ een diepe zucht van verlichting.
De kop is er af, net als de nagels van veel Chilenen. Maar de drie punten zijn binnen en werden in Santiago uitbundig gevierd. Begeleid door toeterende auto’s vol met vlaggenzwaaiende supporters liep ik naar huis. Al in m’n bed liggend hoorde ik Santiago nog feestvieren en zingen: Chi Chi Chi! Le Le Le! Maar het allerhardst die avond klonk een zucht, de zucht van verlichting!
Remko van Scheltt (Rotterdam, 1978) is sportmarketeer bij EMboost in Nederland. In die hoedanigheid is hij aanwezig bij de Copa America 2015 in Chili. Speciaal voor QN Sports geeft hij de lezers van deze website ‘more insight of the Copa America’.
