Het is 1 oktober 1975 en in een tropische miljoenenstad staan Muhammad Ali en Joe Frazier voor de derde keer tegenover elkaar. Boksen drijft op grootspraak, opgeklopte lyriek en snoeverij, maar voor één keer overtrof de realiteit de hype. Ook veertig jaar later blijft deThrilla in Manila ongeëvenaard. ‘Wij trokken naar de Filipijnen als kampioenen en keerden terug als oude mannen’, zegde Ali.
Beide boksers hadden elkaar al twee keer eerder bekampt – telkens in New York, met eerst Frazier en dan Ali als triomfator – maar hun derde confrontatie is zowel hoogtepunt als slotakkoord van deze trilogie.
In de openingsrondes plant Ali zich in het midden van de ring en vuurt met zijn lange armen stoot na stoot af, een toonbeeld van arrogantie en trefzekerheid. Ali viseert vooral het hoofd van zijn uitdager, die drie ronden lang het bombardement ondergaat.
Maar Frazier blijft overeind en herstelt het evenwicht. Als een stier – briesend, met gebogen hoofd en opgetrokken schouders – teistert hij nieren en lever van zijn opponent. Als Ali in de zevende ronde de ring betreedt, fluistert hij zijn tegenstander toe: ‘Ze hadden me verteld dat Joe Frazier versleten was.’ Frazier repliceert: ‘Men heeft zich vergist, pretty boy.’ Waarop Fraziers gevreesde linker twee keer zwaar het hoofd van Ali raakt, de voorbode van een steeds zwaardere lijdensweg.
Op zijn 33ste is Ali niet meer de ongrijpbare atleet van weleer, toen hij met de snelle voeten van een balletdanser alle gevaar kon ontwijken. Tijdens zijn Filipijnse calvarietocht wordt hij welgeteld 440 keer geraakt (ter vergelijking: toen de 24-jarige Ali in 1966 zijn wereldtitel verdedigde tegen Cleveland Williams, werd hij slechts drie keer aangetikt in evenveel rondes).
In de elfde ronde dringt Frazier zijn kwelduivel in een hoek. Ali plooit, maar breekt niet. Hij neemt het gevecht opnieuw over. Fraziers mond druipt van het bloed, zijn opzwellende ogen vertroebelen de blik, zijn punches verliezen hun kracht. Ali slaat het bloederige mondstuk van zijn uitdager de ring uit. Half blind, compleet leeggestreden en met hangende armen kan Frazier zich niet meer verweren.
In de veertiende ronde raakt Ali zijn hulpeloze slachtoffer met negen opeenvolgende rechters. Eddie Futch, de coach van Frazier, heeft genoeg gezien. Als zijn bokser rechtkrabbelt voor de laatste ronde, duwt Futch hem terug op zijn stoeltje. ‘Blijf zitten, Joe. Niemand zal ooit vergeten wat jij vandaag gedaan hebt.’
NB.be
