Bijna alles lukte dit jaar voor Femke Bol, die goud, zilver én brons pakte op de Zomerspelen in Parijs. Maar de atletiekavond waarop ze haar beste race ooit wilde lopen, eindigde in een desillusie. ,,En toch is mijn leven eigenlijk nog steeds hetzelfde. En héél mooi’’, vertelt ze in een uitgebreid interview met deze site.
Het moet ergens eind november zijn geweest, denkt Femke Bol. Toen zat ze nog eens lang tegenover coach Laurent Meuwly om definitief een streep onder 8 augustus 2024 te zetten. Atletiekhistorie, daar ging ze voor, in het Stade de France. Heel Nederland hoopte op goud in de clash met eeuwige rivaal Sydney McLaughlin op de 400 horden.
Een paar dagen eerder was Bol als slotloopster op de 4×400 meter gemengde estafette immers nog als een opgevoerde brommer naar olympisch goud gesneld. Haar magnifieke eindspurt ging de wereld over. Ze was beter dan ooit, voelde dat ze klaar was voor iets speciaals op haar lievelingsafstand.
Maar de realiteit bleek weerbarstiger. ,,Die laatste 150 meter… Ik ging gewoon dood”, kijkt Bol voor het eerst uitgebreid terug op die mislukte avond in Parijs.
Dit voelde als het perfecte moment
- Femke Bol
Het interview verloopt half december via een video-verbinding vanuit het Zuid-Afrikaanse Potchefstroom, waar ze opnieuw traint onder de zon. ,,Parijs was hét moment waarop ik mijn beste race ooit neer wilde zetten. En dat is me gelukt ook, maar dus niet op die 400 horden.”
Ze wist dat ze een risico nam door keihard te starten. Door McLaughlin te volgen, de Amerikaanse die ze zelden treft. ,,We wilden álles proberen voor goud. En ik wist: dan bestaat er dus ook een kans dat het níét goed uitpakt. Maar ik stond daar destijds wel helemaal achter.
,,Dacht: ik heb al een bronzen medaille (van Tokio 2021, red.) en ik had op dat moment ook al goud op zak. Ik wilde later niet terugdenken aan die finale en denken van: had ik het maar geprobeerd. Dit voelde als het perfecte moment.”
Gekkenwerk
Terugkijkend is het nu heel makkelijk om te zeggen dat het gekkenwerk was, de Amerikaanse volgen die een wereldrecord van 50,37 seconden klokte. ,,Uiteindelijk ging ik er op papier natuurlijk altijd in als nummer 2. Zo’n tijd kan ik gewoon op dit moment niet, dus was het eigenlijk deels misschien ook een verloren zaak”, reflecteert Bol nu.
,,Maar ik ben wel heel trots dat we het toen hebben geprobeerd. Het ligt in mijn comfortzone om toch altijd voor safe te gaan. Ik heb daar ballen getoond, zoals mijn coach zegt. Alleen die laatste 150 meter, toen ging het niet meer.
,,En dat zorgde bij mij voor onbegrip. Ik was er klaar voor, had geen reden om een slechte race te hebben. Maar goed, ik heb er nu gewoon wel vrede mee, denk dat het afgesloten is. Uiteindelijk heb ik ook nog wel gewoon een bronzen medaille, hè. Goud, zilver én brons. En dat vergeet ik nog wel eens.”
oor haar webcam in Zuid-Afrika lacht ze even bij die vaststelling. Ziet ze haar bronzen race weer ergens terug dan moet ze nu soms huilen, soms lachen. Na maanden van reflectie heeft ze een waardevolle les getrokken uit die mislukte finale.
,,Achteraf is het niet iets wat ik nog eens zo aan zou pakken, zo snel starten. Ik heb die race gewoon verkeerd ingedeeld, maar dat is me ergens ook overkomen, denk ik. In dat mooie stadion, zo’n groot moment, zo’n mooie sfeer met al die Nederlanders.
,,Met het team heb ik daar een van mijn allerbeste races gelopen, maar individueel een van mijn slechtste races. En ook daar leer je van. Want eigenlijk is mijn leven gewoon hetzelfde gebleven, is het nog steeds héél mooi. En daar ben ik ook wel heel blij om, dat die bronzen medaille me dat ook heeft laten zien.”
Belangrijkste les
Ze noemt het haar belangrijkste les van 2024. ,,Dat ik weet dat het soms gewoon ook níét lukt. Ik had dat nog niet heel vaak meegemaakt. Maar nu weet ik dat het ook eigenlijk niet zo erg is, dat het er gewoon bij hoort. Dat het ook winst weer mooier maakt.”
Over haar beroemde val in Boedapest op het WK van 2023 maakt Bol nu soms zelfs grapjes. ,,Je moet ook wel een beetje kunnen lachen om dingen die wat minder gaan”, vindt ze. ,,Want plezier is toch de reden waarom ik aan deze sport doe.”
Vraag Bol nu waar ze als eerste aan terugdenkt als ze 2024 nabeschouwt en ze noemt bewust het totaalplaatje. ,,In Tokio merkte ik dat één medaille winnen al heel bijzonder is. In Parijs had ik alle drie de kleuren. Zo bizar, het zijn gewoon super geslaagde Spelen geweest.”
Aan de gouden 4×400 meter mixed wordt ze het meest herinnerd, als sportief hoogtepunt. Maar aan het zilver met haar vriendinnen op 4×400 estafette besteedt ze zelf meer woorden. ,,Zilver met de meiden, dat maakte het echt af. Daar hebben we samen zo lang voor gewerkt. Met mijn familie er ook bij in Parijs, mijn vriend. Dat was echt een moment om met iedereen te vieren, want samen leg je toch die hele weg af.”
Vliegangst
Haar ouders beleefden in Parijs hun olympische debuut, na die steriele Spelen in Tokio waar vanwege corona geen publiek bij mocht. Al had haar vader daar ondanks zijn vliegangst graag heen gewild. Op deze site vertelde hij destijds over zijn wilde plan om per trein en boot naar Japan te reizen, toen dat nog een optie leek.
,,Nou, daar kan ik nu dus wat aan toevoegen, want mijn vader heeft therapie gehad”, vertelt Bol vol trots. ,,Hij heeft géén vliegangst meer.”
Vlak voor de Spelen verbeterde ze op hoogte haar Europees record in het Zwitserse La-Chaux-de-Fonds, mét pa Joost langs de lijn. ,,Hij is toen voor het eerst met me mee gevlogen, stond binnen een minuut naast me op de baan. En het mooie is, het WK is komende zomer in Tokio, waar hij dan dus alsnog heen gaat vliegen. Dus papa groeit ook nog”, stelt ze tevreden vast.
Familie, vriendinnen; Bol heeft ze nodig om af en toe terug in de realiteit te stappen. Sinterklaas vierde ze via Facetime. En ook voor de feestdagen was ze even over vanuit Zuid-Afrika. ,,Het is soms heel fijn dat het even niet over atletiek hoeft te gaan. Ik ben nu 24, mijn meeste vriendinnen zijn aan het afstuderen, dankzij Whatsapp en Facetime kan ik gelukkig heel goed contact houden.
,,Maar als ik in de buurt ben tijdens feestjes, probeer ik altijd even langs te gaan, al is het maar voor een uurtje. Vind ik heel fijn om even uit die cocon te ontsnappen, ja. Te zien hoe het normaal is.”
Soms loont het juist om er een beetje energie in te steken om uit die bubbel te komen
- Femke Bol
Met haar Belgische vriend Ben Broeders, die als polsstokspringer actief was in Parijs, kocht ze dit jaar een huis in de buurt van Arnhem, op een paar kilometer afstand van Papendal. Daar gaat het aan de keukentafel veel over sport. ,,Hij begrijpt de wereld waar we in zitten, kent mij het beste van iedereen. Ziet soms wat de stress met me doet. Daar kunnen we heel goed over praten.”
Zo leerde Broeders haar dat ze niet elke minuut van de dag met sport bezig moet zijn. ,,Vroeger was ik al niet blij als ik om tien over tien ging slapen in plaats van tien uur. Hij ziet meer die balans. Dat je soms zelfs meer ontspannen op de maandagtraining verschijnt als je een leuk weekend hebt gehad, of een gezellige barbecue. Soms loont het dus juist om er een beetje energie in te steken om uit die bubbel te komen, weet ik nu.”
In de herfst nam ze daarom vijf weken afstand van de sport. ,,Vijf weken lang vakantie, veel vrienden gezien, niet op mijn eten gelet, niet denken aan atletiek. Was ik heel erg trots op.”
Superster
Het zijn die momenten waarin ze de rust vindt om even uit te zoomen. Ze is een superster van haar sport geworden. Atletiekfenomeen, BN’er, ja zelfs beroemd voorbij de landsgrenzen. Maar vooral tegen wil en dank, want het is niet dat Bol er een dagtaak van maakt om haar beroemdheid te verzilveren.
Op Instagram laat ze haar 644.000 volgers maar zelden iets zien van haar leven naast de piste, zoals Lieke Klaver, Jutta Leerdam en Joy Beune continu doen. Is dat bewust? ,,Deels wel, deels niet”, zegt Bol. ,,Ik vind het ook heel leuk om naar al die foto’s te kijken, maar haal er amper energie uit om daar zelf steeds mee bezig te zijn. Na twee, drie foto’s denk ik vaak weer: oké, nu is het wel genoeg.
,,Weet je, er is al vrij weinig meer privé van mij. Ik heb het nooit gewild om bekend te worden. Vind het iets heel moois dat ik mensen kan inspireren, maar uiteindelijk was dat nooit een doel. Mijn doel was gewoon zo hard mogelijk lopen. Soms is het wel iets wat ik ook gewoon moeilijk vind, dat zoveel mensen ineens van alles van me weten en vinden en willen.”
En ontsnap er maar eens aan. Zelfs in een tempel op Sicilië (‘ik moest mijn paspoort achterlaten, voor zo’n audioset’) werd ze laatst herkend. Afgelopen zomer hing ze nog op een gigantisch billboard in hartje Rotterdam. Een reclame voor Gilette. Ze zegt al veel vaker ‘nee’ dan vroeger tegen aanbiedingen. Die luxe heeft ze nu, beseft Bol.
Voorafgaand aan de Spelen koos ze dus bewust voor een aantal campagnes die aansloten bij haar sportieve doelen. ,,Ik vind het mooi om de jeugd te inspireren, maar mijn hoofdprioriteit blijft wel de sport. Dus dat moet wel passen. Maar atletiek is geen sport waarin superveel geld omgaat, we kunnen dit niet allemaal doen tot ons tachtigste. Voor het grote geld kun je beter gaan voetballen. Dus op een bepaald moment kan geld een drijfveer worden.”
De volgende Spelen zijn nog ver weg, in Los Angeles in 2028. ,,Voor nu wel even lekker om zeker een jaar niet aan de Spelen te hoeven denken”, besluit Bol, lachend. ,,Na Tokio hadden we maar drie jaar de tijd, dus nu wil ik ook wel echt een jaartje iets meer afstand van dat doel nemen.”
Oogsten
Wat niet betekent dat ze afstand van de sport neemt. Nee, 2025 wordt opnieuw een sportief jaar waarin ze wil oogsten. Een jaar ook waarin ze niet opeens alles anders gaat doen, omdat het op die ene avond in Parijs niet helemaal klopte. ,,Nee, ik zie echt geen reden om nu iets aan te passen. Eigenlijk werkt het heel goed wat we doen.”
Bron: destentor.nl
