MILAAN-SAN REMOMichael Matthews, kopman van de Nederlands getinte Sunweb-ploeg, wil morgen zijn droomklassieker Milaan-San Remo anders benaderen. Minder stressen, meer genieten. Maar dat valt nog niet mee. De Australiër wil gewoon te graag.
Michael Matthews kan het niet meer opbrengen om zich blind te staren op winst in Milaan-San Remo, volgens hem de mooiste klassieker die er bestaat. Ook na de hevige teleurstellingen van de voorbije jaren, toen het ondanks zijn maniakale voorbereiding steeds niet lukte in de wielerkoers die als een Italiaans pak op zijn lijf lijkt gesneden.
Praat met de 27-jarige Australiër van de Sunweb-formatie over Milaan-San Remo en er volgt een liefdesverklaring. ,,Deze koers zit in mijn hart’’, zegt hij. ,,Het zit ’m in die rare lengte (van 291 kilometer, red.), veel langer dan alle andere klassiekers. De opbouwende spanning gedurende de dag. De strijd tussen de controle van de sprintersploegen tegenover de niet-sprinters die juist willen ontregelen.’’
Na zijn val in de Omloop het Nieuwsblad, waarbij hij een breuk aan zijn schouder opliep, is het de vraag of Matthews al klaar is voor een zege. Wel weet hij dat hij als een van de best klimmende sprinters in het peloton de Cipressa en de Poggio niet hoeft te vrezen. Dankzij die klimkwaliteiten stond de Aussie van Sunweb vorig jaar in Parijs ook met de groene trui in de Tour. Toch leverden vier pogingen in Milaan-San Remo alleen een resultaat op in 2015, met een derde plaats achter John Degenkolb en Alexander Kristoff. ,,Ik ben er al dichtbij geweest, dus ik weet dat mijn droom geen onmogelijke is.”
Volslagen gedesillusioneerd was hij vorig jaar dan ook na zijn twaalfde plaats. Een minuutje nadat ploegmaat Tom Dumoulin op de Poggio zo hard had doorgetrokken dat het peloton de vorm van een lang lint had aangenomen, reed Peter Sagan weg en miste Matthews de beslissende slag. Volgens hem was dat geen kwestie van niet kunnen. Hij zat ingesloten, reed op het verkeerde moment in het verkeerde wiel en wist vrijwel meteen dat het over was.
,,Een enorme teleurstelling’’, blikt de zilveren medaillewinnaar van het WK van 2015 terug. ,,Ik denk dat ik de voorbije jaren te veel druk op mezelf heb gezet voor Milaan-San Remo. Ik wil te graag. Ik ben te angstig geweest om fouten te maken, maar door die nervositeit maakte ik juist fouten. Daarom wil ik nu minder stressen en meer genieten.’’
Sentimenten
Geen eenvoudige opdracht, gezien zijn opspelende sentimenten, want er volgt alweer een ode. ,,Ik hou van Italië, de Italiaanse wielercultuur, het eten. Het gevoel dat Italië mij geeft wanneer ik aan het koersen ben, is speciaal. Toen ik nog bij de beloften koerste, heb ik twee jaar in Italië gewoond en getraind. Het was mijn eerste ervaring met Europa. Mijn roots liggen in Canberra, maar Italië voelt als mijn tweede thuis. Ook nog eens omdat ik ben getrouwd in Toscane.’’
Maar goed, zijn voornemen staat vast. Zijn benadering wordt vrijer. ,,Ik wil eindelijk een klassieker winnen en ik heb besloten dat het niet uitmaakt welke. Ik wil goed zijn in Milaan-San Remo, daarna in de Vlaamse klassiekers over de kasseien en daarna ook nog in het Ardense drieluik. In dit voorjaar stop ik alles wat ik in mij heb; de rest van het seizoen is voor mij minder belangrijk. Een nieuwe groene trui hoef ik niet, die heb ik al.’’
Matthews herhaalt het nog maar eens. ,,Milaan-San Remo is geen obsessie meer. Nee, echt niet. Maar als het moment daar ooit is dat ik bij die wedstrijd als eerste over de streep kom, zal ik de gelukkigste man ter wereld zijn.’’
