Eerst zou hij stoppen. Toen weer niet. Toen weer wel. Toen weer niet. Toen een beetje. En toen snapte niemand er meer iets van.
Het was de week van Marco van Basten. Dag na dag vulde hij de kranten, de voetbalprogramma’s, de journaals. Het ging over zijn stress. Over zijn hartkloppingen. Over zijn functie bij AZ. En over Het Lek. De gebeurtenissen volgden elkaar zo snel op dat niemand er meer iets van begreep.
Van enige vorm van logica was geen sprake. Een soap was het, maar dan zonder een scenario en met alle scènes op willekeurige wijze door elkaar gehusseld. Iedereen die Marco had proberen te volgen voelde zich na een week als Jürgen Kohler na Nederland-West-Duitsland op het EK van 1988: dolgedraaid.
Marco toverde de afgelopen week als vanouds. Schijnbeweging na schijnbeweging schudde hij uit zijn benen. In elk woord dat hij sprak zat een driedubbele schaar verborgen, achter elke handeling een panna.
Normale sterveling
Het werd tijd ook. Ik dacht echt even dat Marco een normale sterveling was geworden. Zomaar een eredivisietrainer die weekend na weekend wegkwijnde in de catacomben van tochtige stadions. Zomaar een oud-voetballer die in het sponsorhome op de foto moest met de zonnebankbruine vrouw van de hoofdsponsor. Zomaar een coach die na afloop foeterde dat de scheidsrechter zijn ploeg wéér punten had afgepakt.
Met tranen in mijn ogen heb ik de afgelopen jaren toegekeken hoe mijn jeugdheld – en die van miljoenmiljard andere jongetjes en meisjes – veranderde in een huis-tuin-en-keuken-trainer. Ik moest een brok in mijn keel wegslikken toen hij in de Arena werd uitgemaakt voor pannenkoek. Ik huilde stilletjes toen ik hem een walgelijke overtreding van een middenvelder van Heerenveen hoorde verdedigen met de woorden hij bedoelde het niet zo.
En ik jankte mijn ogen eruit toen ik hem langs de lijn tekeer zag gaan tegen de vierde man (alsof die er wat aan kon doen). Hij was niet langer onafhankelijk. Niet koelbloedig. Hij deed geen onverwachte dingen meer. Zijn legende verzoop langzaam in een moeras van trainersjargon. Hij zou eindigen, met holle ogen en gekleed in een campingsmoking, in de dug-out van Hannover 96, Zulte Waregem of een andere grijze provincieclub. Zo hemeltergend gewoontjes.
Yogaleraar
Maar de afgelopen week hervond Marco zijn oude ik. In een paar dagen van hoofdtrainer naar assistent van een assistent: hoe hij het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar hij deed het. Marco sloeg toe toen niemand het verwachtte. Hij suste ons in slaap en – paf – ineens lag de bal erin. Vanaf nu is alles weer mogelijk. Misschien wordt Marco bondscoach van Swaziland, of yogaleraar in Tibet.
Misschien wordt hij dichter, of opent hij een pannenkoekenhuis. Misschien loopt hij volgende week wel zonder een woord te zeggen in een shirt met rugnummer 9 het veld op. Misschien verdwijnt hij vanaf het ene moment op het andere van de aardbodem.
Maar wat er ook gebeurt, gewoontjes is hij niet meer.
Marco is weer Marco.
Bron: NU sport.nl
