Al tijdens het afgelopen WK in Brazilië viel het me op hoe gepassioneerd de Chileense voetbalfans zijn. Ik had het geluk om het gehele WK te mogen volgen vanuit het gastland en aangezien Nederland in Sao Paulo Chili trof, werd dat de volgende bestemming. En ik bleek niet de enige. Talloze Chileense supporters waren afgereisd naar het economische hart van Brazilië om ‘La Roja’ aan te moedigen. Het aantal rode shirts op de straten overtrof zelfs ruimschoots het aantal van de toch niet geringe Oranje brigade. Op elke hoek van de straat hoorde je al het even simpele als catchy: ‘CHI CHI CHI! LE LE LE! Viva Chile!’. Soms is eenvoudig meer dan voldoende.
Tijdens de wedstrijd in het stadion was het veldoverwicht dan wel voor Oranje (met natuurlijk eindelijk de basisplaats voor Gini Wijnaldum!), op de tribunes was Chili heer en meester. Zuid-Amerikaanse passie zoals ik als ‘bakra’ dat alleen ken van de Copa America of Copa Libertadores van televisie. Geen Oranje opblaasklomp op je hoofd, geen wortelpruik en vooral geen seniele rood-wit-blauwe Indiaan of maffe Oranje Generaal. Nee, gewoon pure voetbalpassie! Een shirt, een vlag en zingen.. 90 minuten lang. Wat dat betreft kan het Oranje legioen nog heel veel leren! Nog steeds krijg ik kippenvel van de herinnering aan tienduizenden kelen uit volle borst zingen:
“Vamos, vamos Chilenos! Que esta noche tenemos que ganar!”
Ook voor de Copa America 2015 ben ik in de gelukkige omstandigheid dat ik het toernooi in het land zelf mag volgen. Bij aankomst op de luchthaven, alweer enkele dagen geleden, stond het ontvangstcomité al klaar. Door tv-camera’s, journalisten, talloze officials en veel Chileense jongedames met mobieltjes, klaar om foto’s te nemen, werd ik verwelkomd. Dat ze niet voor mij uitgerukt waren, maar voor enkele Chileense internationals die dezelfde vlucht vanuit Parijs hadden geboekt, mocht de pret niet drukken. Het kenmerkt wel de passie van de Chilenen voor hun ‘fútbol‘.
Dat ook in Chili de Champions League finale het hoogtepunt van het voetbalseizoen is (op clubgebied dan werd al snel duidelijk. Dagenlang ging het op televisie en op straat nergens anders over dan de strijd tussen de Chileense helden Vidal en Bravo. Dat Chili eerst nog oefende tegen El Salvador? De magere 1-0 overwinning was slechts bijzaak en niet meer dan een warming-up voor de grote finale. Zelfs bij het bestellen van een ‘empanada’ werd de keuze van Luis Enrique om Ter Stegen te laten spelen in de Champions League meer bediscussieerd dan het aanvallend onvermogen van het Chileense elftal. ‘Porque no juege Bravo?’’ Waarom speelt Bravo niet? Een populariteitsprijs zal Luis Enrique waarschijnlijk niet snel meer winnen in Chili. De Champions League finale bekeek ik trouwens in een hotel in Santiago met een aantal bedrukte jongemannen in blauw-wit trainingspak. De selectie van El Salvador…
Vanaf nu richt Santiago, en Chili, zich op de Copa America. De stemming stijgt en overal in de stad lopen steeds meer mannen en vrouwen in de rode shirts van het Chileense elftal. Ook de supporters vanuit andere landen bevolken nu de stad. Brazilianen, Ecuadorianen en Colombianen kleuren het stadsbeeld met hun nationale team shirts. La Copa staat op het punt van beginnen en dat merk je aan alles. Op billboards kijken Vidal en Sanchez je vol zelfvertrouwen toe. Overal hangt en staat staat het vol met levensgrote posters en kartonnen versies van de Chileense helden waarmee je op de foto kunt. De passie is inmiddels voelbaar!
En, geloof het of niet, de Chilenen hebben zelfs nog wat geleerd van de Oranje supporters! In de winkels rukken ze op, de rare hoeden, de rode toeters, rood-wit-blauwe vuvuzelas en zelfs gekke zonnebrillen met de vlag van Chili…. Of de sfeer er beter van wordt? Sabi diri.. Maar ondanks dat, ik ben om, deze Copa ‘kraak’ ik voor Chili! Vamos, vamos Chilenos!
Bron: Remko van Scheltt
