Wat zit er nu echt achter het vertrek van Helmut Marko bij Red Bull, en wat betekent dit voor Max Verstappen?

In de paddock van Yas Marina was het algemeen bekend dat de Grand Prix van Abu Dhabi wel eens de laatste Formule 1-race van Helmut Marko als motorsportadviseur van Red Bull zou kunnen zijn.

Op maandag werd in Abu Dhabi een definitief besluit genomen, toen Marko een ontmoeting had met het senior management van Red Bull, waaronder Oliver Mintzlaff. De officiële aankondiging volgde op dinsdag, waarmee een einde kwam aan een tijdperk dat meer dan 20 jaar had geduurd.

Volgens de officiële verklaring van Red Bull gaat Marko met pensioen – iets wat volkomen normaal is op 82-jarige leeftijd – en Mintzlaff heeft in het persbericht zijn spijt betuigd. In werkelijkheid hebben echter verschillende factoren bijgedragen aan deze beslissing.

Om te beginnen neemt het Oostenrijkse moederbedrijf van Red Bull meer controle over de F1-activiteiten, een verschuiving die begon tijdens de interne machtsstrijd rond Christian Horner. Het doel is om stabiliteit te creëren voor beide Red Bull-teams en de organisatie te stroomlijnen. Deze trend is ook elders zichtbaar: Red Bull heeft een nieuwe PR-manager aangesteld, afkomstig van het Oostenrijkse hoofdkantoor, ter vervanging van Paul Smith, die tegelijk met Horner moest vertrekken.

Het mandaat met betrekking tot beslissingen van chauffeurs en de gevoeligheden op het gebied van public relations.

Recente gebeurtenissen lijken de situatie te hebben verergerd, sommige daarvan gerelateerd aan beslissingen van coureurs. Als hoofd van het juniorprogramma van Red Bull heeft Marko altijd een cruciale – vaak doorslaggevende – stem gehad in dergelijke zaken. Dit was opnieuw duidelijk in de recente gevallen van Arvid Lindblad en Alex Dunne. Het streven naar Lindblads promotie naar de Formule 1 gaf minder aanleiding tot bezorgdheid, aangezien hij een product van Red Bull is – hoewel er wel wat rumoer ontstond over het proces en de communicatie – maar de zaak van Dunne leek wat problematischer.

De Ier beëindigde zijn contract met McLaren omdat hij niet overtuigd was van zijn toekomstperspectieven in Woking en vond dat hij geen duidelijke weg naar een Formule 1-stoel had. Marko liet de media, waaronder Motorsport, al snel weten dat Dunne goed bij Red Bull zou passen en bevestigde dit met plannen om hem te contracteren. Het management van Red Bull was hier echter naar verluidt niet van op de hoogte en was er bovendien veel minder van overtuigd dan Marko.

Deze hele episode is begrijpelijk: Marko had jarenlang een sterke positie als het om coureurszaken ging. Het is logisch dat hij op die manier bleef werken, vooral gezien het succes dat het opleverde, maar de organisatie om hem heen is veranderd. In dat licht bezien was Marko’s opmerking zondagavond dat hij zich “comfortabel” moest voelen om door te kunnen gaan veelzeggend. In die nieuwe realiteit leek wederzijdse afstemming niet meer zo perfect als voorheen, waardoor een moment als dit tot op zekere hoogte onvermijdelijk was.

Daarnaast stond Marko er ook altijd om bekend dat hij geen blad voor de mond nam. In een Formule 1-wereld die steeds meer door PR wordt beheerst, bleef hij een meer dan welkome uitzondering – een man van de oude garde, net als wijlen Niki Lauda. Marko was altijd benaderbaar in de paddock en draaide er nooit omheen. In tegenstelling tot de andere leiders van het team werd hij nooit vergezeld door een PR-medewerker, waardoor Red Bull vaak pas hoorde wat hij had gezegd nadat het al gepubliceerd was.

Dit was verfrissend voor de media en in ieder geval voor sommige F1-fans, maar niet iedereen binnen Red Bull kon het waarderen. Een recent voorbeeld hiervan kwam naar voren in Qatar, waar Marko suggereerde dat Andrea Kimi Antonelli Lando Norris “voorbij had gezwaaid” . Max Verstappen benadrukte in Abu Dhabi dat, ongeacht wat Marko had gezegd, er geen excuus was om iemand online te beledigen; desondanks vond Red Bull het nodig om een ​​officiële verontschuldiging aan te bieden. Nu de organisatie streeft naar meer consistentie, is een uniforme PR-strategie logisch.

Wat betekent dit voor de toekomst van Max Verstappen?

De voor de hand liggende vraag is hoe dit alles de toekomst van Verstappen bij Red Bull beïnvloedt. Marko heeft de weg van de Nederlander naar de Formule 1 versneld en daarmee een cruciale rol in zijn carrière gespeeld. Hoewel Toto Wolff en Mercedes aanvankelijk een jaar in de GP2 voor 2015 voorstelden, zette Marko door en gaf Verstappen direct een stoel bij Toro Rosso.

De loyaliteit is sindsdien wederzijds. Verstappen heeft Marko herhaaldelijk publiekelijk verdedigd, met name tijdens de Grand Prix van Saoedi-Arabië in 2024, toen Marko’s positie werd bedreigd door de machtsstrijd met Horner. “Als Helmut moet vertrekken, dan vertrek ik ook,” zei hij.

Dit zou kunnen suggereren dat het vertrek van Marko directe gevolgen kan hebben voor de toekomst van Verstappen, maar insiders benadrukken dat de werkelijkheid iets genuanceerder is. Zowel de Oostenrijkse als de Thaise mede-eigenaren hebben onlangs hun volledige steun aan Verstappen herbevestigd – niet verwonderlijk gezien zijn immense sportieve waarde voor het merk.

Verstappen zei zondag dat hij tevreden was met de sfeer binnen het team. Hij voegde er zelfs aan toe dat hij zich dit jaar in Abu Dhabi beter voelde dan twaalf maanden geleden, ondanks dat hij toen wereldkampioen was en die titel nu misliep. Hij had het gevoel dat er aan het einde van 2024 dingen mis gingen bij Red Bull, dus stabiliteit onder leiding van Laurent Mekies en Mintzlaff is iets waar de organisatie prioriteit aan wil geven – hoewel het nog maar de vraag is of dat uiteindelijk zal lukken.

Voor Verstappen hangt alles nog steeds af van twee factoren: de prestaties op het circuit in 2026 en hoe hij aankijkt tegen de nieuwe reglementen van de Formule 1. Als de prestaties van het team tegenvallen, zal hij elders zijn heil zoeken. En als hij de nieuwe era helemaal niet bevalt, heeft hij de afgelopen weken herhaaldelijk gezegd dat hij zelfs helemaal uit de Formule 1 zou kunnen stappen.

Alles hangt af van het sportieve plaatje, zoals manager Raymond Vermeulen onlangs benadrukte. Hij beschreef 2026 als een belangrijk jaar voor de lange termijn toekomst van Verstappen. Het is relevant dat de veelbesproken “Marko-clausule” vorig jaar vanuit Red Bulls perspectief werd geneutraliseerd door middel van een aanvullende overeenkomst. Zoals in elk F1-contract blijven prestatieclausules van kracht – wat betekent dat alles afhangt van Red Bulls concurrentievermogen onder de nieuwe regels, inclusief de eigen krachtbron die ze in samenwerking met Ford ontwikkelen.

Het is nog onduidelijk hoe Red Bull de organisatie wil herstructureren zonder Marko en wie het jonge coureursprogramma zal overnemen. Mogelijk zullen er in de winter meer verantwoordelijkheden worden herverdeeld, aangezien het team op zoek is naar een duurzaam leiderschapsmodel voor de lange termijn.

Marko laat voorlopig een indrukwekkende erfenis achter: acht wereldtitels, zes constructeurstitels en 130 raceoverwinningen tijdens zijn periode bij Red Bull – met Sebastian Vettel en Verstappen als de meest veelbelovende talenten die Red Bull heeft voortgebracht.