Ze hebben elk een eigen droom: in het hoofd van de WK-tenoren, die nu echt alle schijnwerpers op zich krijgen

De eerste van het lijstje en misschien wel de grootste ster van dit WK: Kylian Mbappé, goed voor al acht doelpunten en drie assists. In een met sterren gevuld Frankrijk is het toch hij die telkens de bakens verzet.

Niet alleen met zijn prestaties op het veld, ook ernaast. Zo nam hij tijdens deze Wereldbeker ook de tijd om een Paraguayaanse senator op haar plek te zetten na racistische uitlatingen. Hij is met méér dan voetbal alleen bezig.

Op sociale media wordt hij soms eens “een dictator” genoemd. Dominant, alles naar zich toeëigenend. De spotlights eist hij inderdaad telkens op. En toch is Mbappé veel meer dan dat. Iemand die zijn verantwoordelijkheid telkens neemt. Iemand die op het grote toneel zelden teleurstelt.

Je kan zijn cijfers erop nagaan: in 2018 was hij als jonkie al goed voor vier doelpunten op weg naar de wereldtitel. In 2022 greep hij net naast de titel, zijn acht goals – met een hattrick in de finale – ten spijt.

Op koers voor een tweede Golden Boot ligt hij alvast, enkel Lionel Messi heeft er momenteel evenveel. Nog nooit won iemand de Golden Boot twee keer op een rij. Het zal de honger van Mbappé alleen maar groter maken.

Want of het nu in smoking is of in werkmanstenue, Mbappé is in de VS om zijn land naar een nieuwe wereldtitel te loodsen. Dat en dat alleen spookt nu nog door het hoofd van de Fransman. Dat hij ook het absolute doelpuntenrecord op zijn naam kan zetten, is een mooie bijkomstigheid.

Waar zou hij vandaag mee bezig zijn? Lamine Yamal viert momenteel zijn 19e verjaardag, al zal die dag er toch eentje zijn in volle voorbereiding op de halve finale tegen Frankrijk.

Nu goed, als we zijn interview na de zege tegen de Rode Duivels mogen geloven, dan lijkt het wel alsof alles van hem afglijdt. Druk, die lijkt hij niet te voelen. “De realiteit is dat we onze gelijke nog niet zijn tegengekomen”, vertelde Yamal.

“Ik denk dat als de Fransen iemand vrezen, wij het zijn”, voegde hij fijntjes toe, met het EK nog in het achterhoofd. “Zelf hebben we van niemand schrik.”

Jeugdige onbezonnenheid of is het gewoon wie Yamal is? Feit is wel dat hij van dit lijstje nog het minste zijn stempel heeft kunnen drukken op dit WK. Zijn aanloop werd natuurlijk verstoord door een hamstringblessure, waardoor het een race tegen de klok werd om fit te geraken.

Fit is hij intussen, lachen en dollen doet hij ook – zeker met zijn kleine broertje -, maar toch flitst hij nog niet zoals we van hem intussen gewend zijn. Aan bewijsdrang geen gebrek, maar ook tegen de Rode Duivels had hij het moeilijk om zich helemaal door te zetten, zeker toen Joaquin Seys zijn mandekker werd.

Zijn straffe reeks blijft intussen wel duren: nog geen enkele keer verloor Spanje op een groot toernooi met Yamal in de basis. Als talisman van Luis de la Fuente kan dat tellen. Zijn sterrenstof lijkt dus telkens net genoeg te werken.

Dat er telkens naar hem gekeken wordt, lijkt hem niet te deren. Nu is het enkel nog wachten op de statistieken om zijn Spanje helemaal op sleeptouw te nemen. Want na Europees kampioen ook wereldkampioen worden? Het zou de ster van Yamal alleen maar groter maken.

Zijn doelpuntenteller blijft maar oplopen. Na zijn geweldige seizoen bij Bayern München heeft Harry Kane bij Engeland gewoon de draad opgepikt. Dankzij zijn zes doelpunten – en de zes van Jude Bellingham – staat Engeland in de halve finales.

Intussen zit Kane dit seizoen aan 73 doelpunten. Waanzin. Alle demonen die hij bij Tottenham jaar na jaar zag verschijnen, lijken door zijn passage in Duitsland verdreven. Kane is een winnaar van prijzen geworden, en dat smaakt duidelijk naar meer.

Als er een liedje door zijn gedachten flitst, zal het niet “Wonderwall” zijn, zoals de Engelsen steevast zingen na elke zege. Nee, het liedje waar Kane aan denkt is “Football’s coming home”.

Na 60 jaar snakt Engeland naar die nieuwe wereldtitel, naar die tweede ster. Kane zou de ideale leider kunnen zijn om die trofee opnieuw naar huis te brengen. Het moet een fenomenale druk met zich meebrengen, maar de brede schouders van Kane lijken dat goed aan te kunnen.

Dat hij er alles aan doet om Engeland opnieuw naar de top te loodsen, werd duidelijk tegen Mexico. Zijn stem? Zo schor als iets. Zijn defensief werk? Dat stopte niet na een, twee, laat staan drie sprintjes.

En ruimte mag je hem niet geven in de box, want de killer die hij geworden is, treft zo goed als elke wedstrijd raak. Wordt dit dan het jaar van Engeland?

Dan over naar het vierde en laatste kopstuk van het lijstje: Lionel Messi. De man die ondanks zijn gezegende leeftijd van 39 jaar blijft verbazen. Een loopwonder is hij nooit echt geweest, maar meer dan ooit is hij de man van momenten.

Al zullen alle ogen telkens op Messi gericht blijven, op welk moment in de wedstrijd dan ook. Messi zal altijd wel iets doen met de bal, altijd kan hij nog eens plots zijn toverdoos bovenhalen.

De taakverdeling in het Argentijnse elftal is dan ook duidelijk. Messi heeft een vrije rol om creatief te zijn, de 10 anderen moeten vechten als leeuwen om hem in die rol te laten blijven voetballen.

Alles heeft “de Vlo” intussen al meegemaakt. Europa zei hij vaarwel om een mooie fin de carrière in de VS te beleven, maar eergierig als hij is, droomt hij nog van een laatste memorabel avontuur.

Voor de tweede keer op een rij wereldkampioen worden: het is maar weinigen gelukt. Een vlekkeloos parcours – denk maar aan de tranen van Messi na de match tegen Egypte – is het nog niet geweest, maar de Argentijnen staan toch maar mooi in de halve finales.

Want hoe je het ook draait of keert: winnen van dit Argentinië is bijzonder moeilijk. Dat weet Messi ook en zal hem ook de gemoedsrust blijven geven om op zijn manier zijn steentje bij te dragen.

Eerst wacht hem een allereerste wedstrijd tegen Engeland, dan volgt sowieso nog een extra speciale match. Ofwel tegen Frankrijk, een heruitgave van vier jaar geleden, ofwel tegen Spanje, wat voor Messi toch een droom zou zijn door zijn vele jaren bij Barcelona.

Tegen Zwitserland was hij redelijk onzichtbaar, maar in de volgende wedstrijden zal het toch weer Messi zijn naar wie er gekeken zal worden. Hij wil als kapitein voor de tweede keer op een rij de Wereldbeker de lucht in heffen. En dat in de VS, wat Messi zijn thuis gemaakt heeft.

Het scenario staat al geschreven, het is nu aan Messi om het waar te maken.