30 jaar geleden, op 19 mei 1996, kreeg de Formule 1 een van zijn meest legendarische hoofdstukken voorgeschoteld. De Grand Prix van Monaco veranderde in een ware afvalrace door regen, crashes en mechanische pech. Het resultaat was ongezien: slechts 3 rijders haalden de finish, een record dat nog altijd overeind staat.
Regen gooit het script overboord
Het weekend begon nog relatief normaal, met Michael Schumacher (Ferrari) op poleposition na een sterke kwalificatie.
Maar op de wedstrijddag sloeg het weer volledig om: een fikse regenbui maakte van het stratencircuit een ijsbaan. De organisatie laste zelfs een extra sessie in zodat de rijders konden wennen aan de omstandigheden, een zeldzame maatregel.
Van bij de start werd duidelijk dat het geen gewone race zou worden. In de openingsronde ging het al mis voor meerdere rijders. Zelfs Schumacher Рd̩ regenspecialist Рlag er meteen uit na een crash in de eerste ronde.
Ook andere toppers sneuvelden snel: spinnen, botsingen en technische problemen volgden elkaar in sneltempo op.
Monaco, normaal al genadeloos, werd door het regenweer een ware loterij.
Favorieten glijden een voor een uit
In eerste instantie leek Damon Hill, leider in het kampioenschap en rijder voor het dominante Williams, de situatie onder controle te hebben. Hij bouwde een ruime voorsprong uit en leek af te stevenen op een logische overwinning.
Maar ook in Monaco ’96 gold: niemand was veilig. In de 40e ronde begaf de Renault-motor van de Williams het, Hill moest opgeven. Daarna schoof Jean Alesi met zijn Benetton naar voren, maar ook hij viel uit.
En de race bleef slachtoffers maken: Jacques Villeneuve (Williams), Mika Häkkinen (McLaren), Rubens Barrichello (Jordan) en andere toppers verdwenen een voor een uit de wedstrijd.
Wie overeind bleef, deed dat vooral door voorzichtig te rijden en fouten te vermijden. Tempo was ondergeschikt geworden aan overleven.
De dag van Panis
In het Monegaskische slagveld stond plots een verrassende naam op kop: Olivier Panis. De Fransman, gestart als 14e, profiteerde optimaal van de chaos en hield zijn Ligier netjes uit de problemen.
Panis reed een foutloze race, maakte de juiste strategische keuzes en schoof op op het moment dat anderen uitvielen. Zo pakte hij zijn enige zege in de Formule 1, meteen ook de laatste overwinning ooit voor het Franse Ligier-team.
Na 75 ronden (drie minder dan gepland) werd de race afgevlagd. Niet omdat de spanning ontbrak, maar omdat er simpelweg bijna geen auto’s meer rondreden.
Van de 21 starters haalden er slechts 3 de finish, een absoluut dieptepunt qua aantal finishers in de moderne Formule 1.
Achter Panis kwamen David Coulthard (McLaren) en Johnny Herbert (Sauber) als tweede en derde over de streep.
Bron: Sporza.be
