Daarom deed het wat stof opwaaien toen de honourable gentleman A. Wenger, gediplomeerd oefenmeester van de voetbalvereniging Arsenal, ostentatief weigerde de hand te schudden van zijn collega van de voetbalvereniging Chelsea, de weledelgestrenge excellentie J. Mourinho.
Het gebeurde (of liever gezegd: gebeurde dus eigenlijk nĆet) na afloop van de wedstrijd om de zogeheten Community Shield. Die trofeenaam klinkt prestigieus, maar het is gewoon de Johan Cruijff Schaal van Engeland, om maar even aan te geven hoe zonde van eenieders kostbare tijd het allemaal was.
De nasleep maakte echter maar weer eens duidelijk dat beleefdheid in Engeland nooit onbelangrijk is – en dat een gebrek eraan tot een mediarel kan leiden: krantenpagina’s werden erover vol geouwehoerd. ArsĆØne Wenger (die overigens de winnaar van de dag was: 1-0) had JosĆ© Mourinho geen hand gegeven. Oh dear, oh dear, FA, doe er iets aan!
Voor de volledigheid: er is wel iets meer aan de hand, qua voorgeschiedenis en specifieke omstandigheden.
Bekvechtpartner
Het geval wil namelijk dat de heer Mourinho nogal vaak van de heer Wenger wint en de heer Wenger logischerwijs maar hoogst zelden van de heer Mourinho.
Ditmaal won Wenger dus een keertje, daarmee beslag leggend op de onbelangrijkste trofee van Engeland, een feit waarvan zijn gehate concullegaMourinho niet al te erg ondersteboven zal zijn geweest. Sterker: het valt niet uit te sluiten dat Wenger heel stiekem chagrijniger van de uitslag werd dan zijn vakbroeder en sinds jaar en dag vaste bekvechtpartner.
In deze omstandigheden achtte Mourinho, die zoals bekend regerend wereldkampioen Zuigen & Klieren is, de tijd rijp om het er nog eens lekker in te wrijven. Hij stelde zich strategisch op, onderaan de beroemde trap van Wembley, om alle passerende Arsenal-spelers hoogstpersoonlijk de hand te drukken en zijn welgemeende felicitaties aan te bieden.
Wenger zag het, voelde in zijn hoofd een atoombommetje van ergernis ontploffen omdat al zijn verbouwereerde jongens de hand van die Portugese zuignap drukten en besloot zo onopvallend mogelijk langs het door Mourinho gecreĆ«erde epicentrumpje van sportieve verbroedering te glippen. Dikke doei, dacht ArsĆØne, ik sla dit handje even over.
Laten we begrip hebben voor Wenger. Stel: je hebt een gezonde hekel aan een bepaalde collega, hoofdzakelijk omdat hij net zo’n bokkig chagrijntje is als jijzelf, je lijdt de ene na de andere pijnlijke nederlaag tegen hem en als je hĆ©m dan eindelijk eens verslaat, blijkt het om de Koninklijke Kat Z’n Kut-wisselbeker te gaan.
En alsof dat nog niet frustrerend genoeg is, gaat die lamstraal ook nog met veel gevoel voor theater op zijn knieƫn onderaan de trap liggen om je uit de grond van zijn hart te feliciteren. Vileiner kan haast niet.
Etterstraal
Met andere woorden: Wenger won de Community Shield, maar hij verloor toch weer het psychologische kooigevecht tegen de volleerde etterstraal Mourinho, waarna de FAĀ een duit in het zakje deed door op de ontstane ophef te reageren met de verklaring dat managers elkaar niet per se de hand hoeven te schudden, als ze dat liever niet willen.
Mourinho liet kalmpjes weten dat hij zijn collega wel kon begrijpen.
Veel opmerkelijker wilde het niet worden deze week. In Nederland stond onze nummer twee voor joker in de voorronde van de Champions League, vloog de tweede club al weer uit de Europa League en zakte de nationale ploeg nog wat verder weg op de FIFA-ranglijst. Kortom: z’n gangetje.
En in Engeland is de zomer nog niet voorbij of Mourinho treitert Wenger al weer de gordijnen in.
Het is allemaal zo vertrouwd.
