
“Ik heb een huis in Chelsea, ik woon al jaren in Chelsea, ik heb al jaren een seizoenkaart en ik heb een bedrijf dat in Chelsea gevestigd is”, legde Ratcliffe destijds uit aan de BBC . “Toen ik jarenlang in Londen woonde, kon ik naar Chelsea gaan kijken. Het was best lastig om naar United te gaan, dus ik heb mijn loyaliteit verdeeld.”
Maar, misschien verrassend voor een man die een petrochemisch imperium had opgebouwd en ooit de rijkste man van Groot-Brittannië was, maakte Ratcliffe een nogal fundamentele fout: hij diende zijn bod van £4,25 miljard ($5,79 miljard) zes weken na de door Raine gestelde deadline in, toen de bank over de verkoop onderhandelde.
“Mijn boodschap aan Raine is: geef geen korting op ons bod,” smeekte Ratcliffe. “Wij zijn Britten en hebben grootse bedoelingen met Chelsea. Als ik Raine was, zou ik geen deur dichtdoen.” Zijn boodschap bleek echter tevergeefs, want INEOS onthulde later dat Raine het bod “zonder pardon” had afgewezen voordat hij het bod van het consortium onder leiding van de Amerikaanse miljardair Todd Boehly accepteerde.
Slechts 18 maanden later verzilverde Ratcliffe zijn belang van 27 procent in United en nu zijn hij en Boehly directe concurrenten. Ze hebben allebei flink wat kritiek gekregen van hun eigen supporters en de media. Voor Ratcliffe heeft de stortvloed aan kritiek zijn geliefde ochtendroutine, het lezen van de kranten, verpest.
Hij zou een voorbeeld kunnen nemen aan Boehly, die onlangs uitlegde hoe hij met kritiek omgaat: “De realiteit is dat hoe eerder je leert dat je niet iedereen altijd tevreden kunt houden, hoe meer vrijheid daaruit voortkomt.” Er is nog een gebied waarop Ratcliffe van Boehly kan leren: de kunst van het verkopen van spelers.






.jpg?auto=webp&format=pjpg&width=3840&quality=60)

.jpg?auto=webp&format=pjpg&width=3840&quality=60)
