door Marinio Balsemhof
PARAMARIBO — “Het was erg intensief, maar zeker de moeite waard. Ik heb veel geleerd en ervaring opgedaan en gezien hoe het moet op internationaal niveau.” Dat zegt de Surinaamse vrouwelijk arbiter Zefanja Hok A Hing op de laatste dag van de Fifa/Concacaf-cursus op Jamaica. Zij behoorde tot de vijfentwintig veel belovende voetbalarbiters uit vijftien verschillende landen uit de regio die waren uitgenodigd voor een training. De Surinaamse arriveert woensdagochtend vroeg weer in Suriname.
Hok A Hing is zelf niet helemaal tevreden, maar de lovende woorden van de instructeurs geeft haar het gevoel dat zij voorlopig nog tot de groep zal behoren. “Zij hebben aan mij gezegd dat ze me weer zullen zien”, vertelt zij. De enige vrouwelijk arbiter van Suriname beseft wel dat het geen garantie is, maar dat zij hard aan zichzelf moet werken en aan de verbeterpunten die haar als huiswerk zijn meegegeven.
“Het werk is nog niet klaar. Het begint nu pas. Zij hebben ons duidelijk gemaakt dat onze positie niet gegarandeerd is”, zegt zij vanuit de Captain Horae Burel Technical Center in Kingston. “Het zal aan onze performance liggen of wij nou blijven of niet.”
De jongsten
De 20-jarige Surinaamse was samen met twee anderen de jongsten op de cursus. De anderen zijn allemaal boven de vijfentwintig, waarvan een aantal al een Concacaf-badge op zak hebben. “Zij hebben dus veel meer ervaring.” Volgens Hok A Hing hebben een paar al grote wedstrijden gedaan tijdens U-17 en U-20 interlands, maar ook in de Caribean Flow en Caribean Clubshield en de Nations League.
De cursus was erg zwaar. Er waren één theorie- en twee praktijksessies per dag. “Maar het was ook mooi om mensen uit verschillende landen en met verschillende culturen te ontmoeten”, vertelt Hok A Hing. Het mooiste vond zij daarom de kennismaking. Een ieder was geïnteresseerd in elkaars cultuur en manier van leven. “Wij zijn daar als individuen aangekomen, maar wij zijn als één grote familie vertrokken”, zegt ze.
Dat was ook de nadruk van de instructeurs op deze cursus. De samenwerking. “If one fails, we all fail”, werd er steeds op gehamerd. Zij moesten elkaar dan ook zoveel mogelijk steunen en corrigeren. En dat niet alleen voetballend, maar bijvoorbeeld ook in de taal omdat een aantal van de arbiters de Engelse taal niet machtig zijn. “Wie een beetje onzeker was, is zelfverzekerd vertrokken.”
Ook was het duidelijk dat een ieder daar was om zijn of haar plaats in te nemen. Het was duidelijk dat een ieder één doel had. En dat de meesten de jongste arbiters in hun land zijn, maakte de drang om zich te bewijzen almaar groter. Hok A Hing zegt dat zij zich goed had voorbereid, dus kon zij de sessies goed bijbenen. “Een ieder had wat te bewijzen, wat de druk groter maakte”, vertelt zij.
Nauwlettend volgen
De arbiters hebben de opdracht om in eigen land te werken aan de punten die hen is aangegeven. Het is de bedoeling dat die fouten op de eerstvolgende training niet meer worden gemaakt. “We moeten alles wat wij hebben gehad en ook ons huiswerk met onze bond bespreken.” De bond moet dan kijken hoe er verder zal worden gewerkt, hoe zij begeleid zullen worden. Dat is belangrijk omdat de Fifa en Concacaf deze groep arbiters nauwlettend zal volgen.
Hok A Hing heeft naar eigen zeggen veel bijgeleerd. “Mijn positie op het veld, hoe ik mij moet opstellen en presenteren op het veld, hoe ik op internationale niveau moet trainen, waar ik op moet letten, jouw uiterlijk, hoe ik blessures moet voorkomen en hoe die te behandelen indien ik toch geblesseerd raakt”, somt ze op. Voorts is het gedrag op en buiten het veld erg belangrijk. “En het belangrijkste is de tijd. Alles moet op tijd. Al deze punten bepalen jouw imago als arbiter.”
Naar haar bevinding, heeft Hok A Hing het niet goed gedaan bij de Fifa Fitnesstest. “Ik wou er meer uithalen, maar zij vonden het wel genoeg om te blijven”, vertelt zij. Dat is ook het grootste verbeterpunt waaraan zij moet werken. De instructeurs hebben dan ook richtlijnen gegeven hoe zij ernaar toe moet trainen. Volgens Hok A Hing is dat anders dan dat zij hier gewend is.
Het grootste struikelblok ten opzichte van de andere landen is dat Suriname een vierhonderd meter kunststofbaan ontbeert. “Maar zij hebben mij trainingsschema en tips gegeven om zo gauw mogelijk die test op de internationale manier te kunnen doen.” Op een twijfelmoment na, heeft zij de rest wel goed gedaan tijdens de sessies in de klas of op het veld.
Dwtonline.com
